‘Stop met dat venijnige knipperen!’ foeter ik – vaak ook zonder humor – tegen de cursor. Ik mijmer en peins wat af sinds ik de cursus van @EefHermans volg.

Meermaals wil ik er het bijltje bij neergooien

Ik kán hét gewoon níét! Schrijven. De cursor treitert me en werpt me stilletjes verwijten toe. Je kán het níet! Je kan niet schríjven! Je léért het nooít! Zuchtend en steunend wijs ik veel onderwerpen af die me zouden moeten stimuleren door te zetten.

Hoewel ik me daar toch een stuiterbal ben

En ik regelmatig himmelhoch jauchzend stuiter tot in de hoogste toppen. De humor verdwijnt zodra ik schrijf.

Vaak ijsbeer ik door de kamer op zoek naar een leuke invalshoek. Of balanceer ik upside-down op de bank zodat het bloed dat naar mijn hoofd stijgt en me hopelijk inspireert tot een anekdote waarom iedereen kan lachen.

Conclusie: ik wil het té graag. En dat kun je niet afdwingen. Ik ben als een kind dat nog moet leren dat spontane lachers op je hand een kostbaar goed is.

Ik ben een onvergeeflijke dramaqueen

Ik kan alleen schrijven over diep-tragische zaken. Het lukt me niet om de vrolijke noot erin te brengen. Terwijl ik soms zo intens vrolijk ben dat men roept dat ik ook weer niet al té ad-rem mag worden.

Iets diep binnen in me was het verleden aan het verwerken

En volgens mij kon ik alleen daarom over sneue zaken schrijven. Hoewel ik vaak genoeg focus op vrolijker gebeurtenissen maar die niet publiceer omdat ik niet al te happy over wil komen. Ik bedoel, waar zit die verdomde diepgang dan? En hoe werelds ben je? En tegelijkertijd wil ik ook die kritische column kunnen pennen. Dat pinnige behouden en doorgeven.

Dus stuiter ik de diepte weer in

En schrijf een of ander dramatisch stuk waar ik achteraf van achterover sla. Niet alleen qua verrassende conclusies, maar vooral omdat het trieste aspect zich aan me opdringt.

Ik had waarschijnlijk kostuumdrama-actrice moeten worden

Dan word je dagelijks verplicht je suf te staren naar drama. Zo erg, dat je er genoeg van zult krijgen op den duur en dat je iemand die drama in het gesprek brengt direct met de zweep afstraft. En er van je levensdagen niets meer mee te maken wilt hebben.

Er gloort hoop aan de horizon

Ik word bewuster van de mogelijkheid tot ‘omdenken’ en dat maakt dat ik mijn schrijfcapriolen uit het verleden wat beter kan verteren. Opgeven is geen optie al schrijft een kleuter misschien net even leuker. Besides, er is me alles aan gelegen die cursor de baas te worden.

De grootste troost is dat ik toch steeds een beetje beter ga schrijven, ondanks de vele flaters.