Regelmatig word ik voorbij gescheurd door rasechte fanaten die sporten als joggen of het racefietsen beoefenen, tijdens mijn ochtend- en middagwandelingen. Dat deert me niets. Ik bekijk ze wel wat kritisch, lach er vervolgens om en loop dan weer gestaag door. Naast wandelen wegens de gezondheid en het pure buiten vertoeven, geniet ik van de wind tijdens deze Herfst. Wind heeft iets koesterends. Iets in haar kracht, in het toenemende maar ook afnemende, in die ruis langs mijn oren, door die stoere wervelwinden te dulden, weet ik mijn gedachten altijd weer te ordenen.

Achter die ferme wandelingen van mij, op slakkengang, zit een logische denkwijze. Ik heb tot tweemaal toe rugklachten gehad. Nee, niets serieus of ernstig, maar ik loop de pijn er als het ware zomaar uit. En hoewel mijn enkels niet al te sterk zijn, vooral nadien, voel ik me toch altijd weer wat leniger en veerkrachtiger omdat ik dat alles kan trotseren.

Ik weet dat iedere Herfst me opnieuw kan prikkelen. Zijn mooie momenten voortbrengt. Al was het alleen al vanwege de kleursetting vanwege het langzaam veranderen van de kleur van vallende blaadjes, die hoe triest ook, zachtjes worden losgelaten door zijn stam. Al was het om kastanjes te zoeken, en een Herfstbord te creëren, voor op tafel thuis als een continue herinnering aan hoe goed en mooi dit leven is. In al haar pracht…