Het alter ego van een schrijver

Zo vaak dat ik ’s nachts onrustig wakker word. En die noodzaak tot rust nemen, niet langer zie. Ik moet er dan uit. Ik moet i.e.t.s. Ik wil me in het pikkedonker – gehuld in die warme deken van de nacht – laten verdwalen, zelfs als ik niet zeker weet waar het eindigt. Hoewel ik meestal wil schrijven.

Ik voel me dan als een vis die leert te fietsen. De hele wereld ligt voor me open. Scala’s van opties en mogelijkheden dienen zich onverwijld aan, en vaak weet ik dan niet waar ik zelfs zou kunnen beginnen. Dus verander ik mijn logo. Bekijk mijn tijdlijn op Facebook eens. Lees andermans blogs, vaak zelfs zonder die verplichting om daaronder een reactie achter te laten. Dat prikkelt, want dat laatste ergert me enorm.

Het is vaak goed, zoals het is. Mijn reactie op andermans blog zou een veeg teken zijn, dat ik iets wil completeren dat niet aan mij is. Terwijl ik zelf zo graag zou willen dat men ook hieronder reageert, laat ik die verplichting voor wat het is. Het is dat stukje veronachtzaming. Het is tegelijkertijd een paradoxaal gegeven.

Dus keer ik terug naar mezelf, want ’s nachts kan ik dan eindelijk eindeloos vertoeven in anonimiteit.

Het is datzelfde excuus voor wat ik altijd al roep: ‘Nee, ik heb geen tijd om te lezen. Dus schrijf ik maar zelf.’

Terwijl we allemaal weten dat die stiekeme onderliggende nijdzucht ten aanzien van de capriolen van andere schrijvers me onverwijld in deze hoek dwingt. Een hoekje waar ik me veilig kan wanen, want ik heb immers meer dan genoeg aan mijn eigen karakteristieke opinie en bokkensprongen. Er kan even niets meer bij. Er hoeft ook niets meer bij, niet van anderen, want het alter ego van een schrijver verlangt immers zelf danig gestreeld te worden…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

Scroll Up
%d bloggers liken dit: