Dáár, toch nog een goed voornemen. Ergens een vreemde snuiter ik, want soms erg positief als ik best wat pessimistischer mag zijn. En soms te negatief waar anderen weer optimistischer zouden zijn. Je kunt het nooit raden immers.

Waar ik het eigenlijk even over willen hebben met je is dat het wel zo makkelijk is om in het negatieve te blijven hangen. En dan doel ik met name op vooroordelen ten aanzien van andere mensen. Of jezelf een mening vormen die je continu voor ogen blijft houden.

Ik vind voor mezelf dat ik best wat ‘liever’ mag zijn. Wat meer begrip mag tonen. Ik vind dat ik meer moet proberen een soortement van inlevingsvermogen tot stand te brengen. En dat allemaal vanuit het oogpunt dat we allemaal alleen ‘maar’ mens zijn.

Omgaan met (andere) mensen is (nog) een hele Kunst.

Dát laatste had eigenlijk de titel van deze blogpost moeten zijn.

Die Kunst wil ik terdege onder de knie krijgen. Ik realiseer me dat daar twee partijen voor benodigd zijn die allebei openstaan voor geven en nemen. Het lijkt wel een cursusje Communicatie die ik hier weggeef, maar niets is minder waar. Het leven is immers niet te leven vanaf dat eilandje wat je om jezelf heen creëert. We leven allemaal op een verdomd groot eiland en iedereen heeft er z’n eigen dobber aan om niet te verzuipen.

Wat me weer doet denken aan de quote:

Be kind to people and don’t judge, for you do not know what demons they carry and what battles they are fighting.

Punt is dat ik de afgelopen jaren eerst moest leren om te gaan met mezelf. Een verhouding met jezelf, of van jezelf (leren) houden is het ultieme geluk wat je jezelf kunt schenken. Een nog groter geluk acht ik het als je (ook) kunt omgaan met die ander. Pas als je die ander ook kunt omhelzen als zijnde jezelf of eigen, dan pas is je geluk compleet.

Jeetje, is dat niet een schitterende perceptie zo ’s morgens vroeg? Ik sta bijna versteld van mezelf…