Moet een lezer absoluut iets aan jouw blogposts hebben? Schrijf je puur voor jezelf, misschien omdat je er een kick van krijgt dat anderen het mee kunnen lezen? Of schrijf je vanuit het oogpunt van je lezers? Met andere woorden check je elke dag Google Analytics om uit zoektermen te weten te komen wat je lezer plezanter vindt om te lezen en haak je daarop in? Of boeit dat je niets en schrijf je iedere dag om verrast te worden door de laatste alinea van je blogpost?

Dit naar aanleiding van de #Blogpraatchat van vanavond met onderwerp: hoe kun je jezelf als blogger onderscheiden? Ik realiseer me dat deze blogpost bijna een verdediging is voor het mogen voeren van een lifeblog, these days. Het viel me op dat vrijwel alles is toegestaan, zolang je maar dichtbij jezelf – dus uniek – blijft.

Als ik terug kijk op mijn blog zijn het vooral onderwerpen die mezelf aangaan, zoals bijvoorbeeld mantelzorgen, mijn dagelijkse belevenissen zo eerlijk mogelijk omschreven, en soms blogonderwerpen tot aan het technische deel aan toe. Hee, verdomd, dat klinkt verdraaid veel als lifebloggen.

Moet ik me als blogger meer interesseren voor wat de lezer graag zou willen lezen?

Een vraag die heerst is of de lezer iets concreets kan putten uit jouw blogs. Maar is dat echt strikt noodzakelijk? Misschien ben ik nog van de oude blogstempel en ben ik al blij dat ik iets zinnelijks heb kunnen voortbrengen. Dan is de volgende vraag:

Hoe interessant moet je zijn voor het voeren van een blog?

Of hoe interessant doe je jezelf in je blog voor?
Want, ik verbaas me altijd weer dat men vindt dat volstrekte eerlijkheid ten aanzien van het leven zonder dat je je beter voordoet dan je werkelijk bent iets is waar een ander niets aan zou hebben.

Integendeel zelfs. Het leert die ander juist altijd eerlijk te zijn over niet alleen het leven, maar ook jezelf. En je presentatie richting die ander. Niet geheel onbelangrijk, dacht ik.

Het zijn immers dezelfde dilemma’s die ook voor anderen spelen, daaruit blijkt dan toch weer dat we allemaal mensch zijn. Misschien leeft mijn verhaal sterk door in een andere context? Misschien in een andere setting?

En ook qua tegenstellingen van je lezers blijft alles interessant: Waar ik qua gezondheid bijvoorbeeld zou blijven aanmodderen adviseert je lezer je een ‘second opinion’ aan te vragen omdat men andere ervaringen heeft. Ik noem maar een dwarsstraat.

In mijn geval geldt dat de interactie met je lezer juist heel erg belangrijk is. De reacties erop, en het feit dat je vaak een trouwe groep lezers aan je bindt, maken mijn blog eens temeer belangrijk voor me. Het is immers die grandioze test of ik mezelf echt wel een mens van vlees en bloed mag noemen omdat er toch weer dat ene stukje herkenbaarheid doorsijpelt…

Herkenbaar??