Grappig is ‘t, als je plotseling over introversie van @JudithBarlingen leest en alles té herkenbaar is. Dat dan allerlei belletjes gaan rinkelen. Dat je weet dat je niet de enige bent. En dat je heel langzaam tot het besef komt dat je niet zo exceptioneel gek bent als dat je dacht.

Ik voel me nu dan aanmerkelijk gesterkt in mijn eigen zijn. Dat er niets mis met me is, omdat ik mezelf af en toe moet opladen nadat ik te overprikkeld ben geraakt van het tijdelijk verkeren met die extraverten. Dat ik het af en toe danig nodig heb om wat tijd alleen te zijn, zodat ik weer totally dedicated genoeg ben en weer sociaal genoeg ben om die ander tegemoet te treden.

Wat me ook altijd zo amuseert over mezelf is onderstaande knop:

Ik ben die mens van absolute extremen. Ofwel leg ik een giga interesse aan de dag of helegaar niet. En daar mag jij ’t dan mee doen…