Heel af en toe hoor ik sommige politici vage kreten roepen over ‘BabyBoomers’. Dat is die generatie ouderen, die altijd flink gespaard hebben en die we nu liefst kaal willen plukken.

Met boel wijsheid & kracht, hebben ze de Tweede Wereldoorlog van vrij dichtbij meegemaakt. Hebben een of meerdere relaties gehad, kind(eren) op de wereld gezet en ze ook weer los moeten laten. De komst van de auto, het vliegtuig, een hele computerindustrie, hebben ze aan zich voorbij zien trekken, wat toch wel een hele evolutie is geweest.

Ze hebben de wereld weer op poten gezet door keihard te werken. Hebben de AOW van zichzelf, maar ook die van hun eigen ouders, bekostigd.

Mag ik dan spontaan liefde en dankbaarheid koesteren?