Hallo X,

De gedachte mijn auto keihard tegen een boom te rammen of die andere keuze, mezelf verschansen op een onbewoond eiland doemde gisteravond toen je me belde op. Die keuze bleek achteraf niet zo moeilijk, nadat jij me al die tijd had vergeten te vertellen er nog een andere relatie op na te houden. Natuurlijk mag je niet weten hoe ik daarvan baal en dat ik zwanger ben. Ik wil je alleen maar vertellen dat ik voorlopig even niet in je buurt kom en neem veiligheidshalve wat afstand. De behoefte om alleen te zijn en de rest van de wereld te negeren is nu mijn enige zelfbescherming.

Deze lege fles die ik vond, bleek aangespoeld op het strand, zal ik gebruiken om deze brief mee te versturen. Hoewel ik niet zeker ben of het je ooit zal bereiken. Dat kan me niet veel schelen, ik schrijf mijn verdriet van me af. En ik zal hier blijven en het van me afschrijven net zolang totdat je niets meer dan een vage herinnering blijkt te zijn die ik net zo makkelijk van me afspoel als het warme water van deze zee. Ik hoop dat ik hier in alle rust een prettige zwangerschap zal hebben. En helemaal in mijn up de baby ter wereld kan brengen.

Ik was zo boos en teleurgesteld dat ik mezelf bijna iets aan wilde doen, maar zelfs ik voel aan dat ik en de baby beter verdienen. Dus pakte ik die sporttas met wat kleding, hoewel het me heerlijk leek eens een poosje geen zorgen te hebben over mijn naaktheid, er zelfs van te genieten. Ik pakte een etui met potloden en wat kladblokken, smeet het in de tas, en dacht vervolgens ook aan een Stanley mes om de potloden te kunnen scherpen en misschien ook die navelstreng mee door te kunnen snijden. Dat begrijp je. Mijn goudglanzende cowboyhoed – tegen de zinderende hitte – moest het geheel afmaken.

En zo ging ik op pad met deze lichtgewicht bagage. Binnen enkele uren bevond ik me iets verder van hier en op de vraag of een visser me kon afzetten op het meest verre onbewoonde eiland belandde ik hier op een klein stukje te midden van een of andere exotische oceaan. Alleen die visser weet van mijn bestaan hier af. En dat is vooralsnog mijn enige mazzel toen ik hem grof betaalde met een flinke bonus toe.

Toen ik daar aankwam heb ik allereerst mijn sporttas als hoofdkussen benut om een dutje te doen op het hete strand en daarvan wakker wordend overzag ik het meest prachtige uitzicht die je je maar kunt voorstellen. Het is hier klam. Drukkend. Dus waag ik een poging de zee in te stappen om even af te koelen, waarna ik de directe omgeving zal gaan ontdekken. Om naar voedsel te speuren. Hoewel water absoluut een eerste vereiste is. Eens zien hoe ik dat ga koken en koelen.

Even verderop begint een oerwoud aan bomen. En dat lijkt me de perfect koele locatie om ’s middags een siësta te houden. Gelukkig kan ik mijn Stanley mes benutten om te proberen met takken een hut te bouwen. Then again, waarom zou ik dat willen? Ik ben hier toch alleen. En zie vooralsnog geen gevaar om beschutting te bouwen.

Ik zie in de verte alleen maar wat vogels vliegen. Ze herinneren me aan mijn vrijheid. Vrijheid om afstand van je te nemen. Vrijheid om voor mezelf te kiezen. En vrijheid om mijn leven in te richten zoals ik dat wens. Who needs you? I know, I need me.

Irene

Dit is mijn eerste fictieve schrijfsel voor de eerste blogopdracht in het kader van ‘Ik blog de zomer door’ van met-k.com. Laat onder Karin’s blogpost over dit deel je link naar je eigen blogpost achter, zodat iedereen kan meelezen…