Met wisselende emoties nam ik afscheid van mijn lagere school. Deze periode was een leuke geweest. Ik kon met al mijn klasgenootjes door een deur en had er veel vrienden. En zou ze zeker gaan missen.

Wat was ik blij dat ik tenminste één klasgenootje mee mocht nemen naar het Triniteitslyceum in Haarlem. Ik kan me herinneren dat ik bepaald enthousiast was mijn toekomst, al leek het nog zover weg. Als je terug kunt kijken op een leuke en stabiele jeugd, dan kunnen de vooruitzichten alleen maar nog beter worden natuurlijk.

De school die ik zou gaan bezoeken is nu ter ziele, wat overigens geldt voor de meeste scholen die ik bezocht. Mijn herinneringen zijn er niet minder om.

De laatste schooldag zou erg interessant zijn. Ik keek er dan ook naar uit.

Mijn zesde klas zou de musical ‘Au revoir, Paris!’ brengen voor het publiek, de ouders en jongere jongens en meisjes die het wilden zien. Ik had een van de hoofdrollen, die van Yvonne.

Gedurende de generale repetitie ging alles geweldig voorspoedig, maar tijdens ons optreden die avond bleek dat ik halverwege mijn lef verloor en al stotterend een brok in mijn keel moest wegslikken toen ik eenmaal mijn rol moest laten gelden. Dat gebeurde zo luidruchtig dat de hele zaal onder tafel lag. Van het lachen weliswaar.

Ik niet, ik wilde alleen maar het toneel zo snel mogelijk verlaten en deze bühne-ervaring zo snel mogelijk vergeten. Maar J. – mijn vriendje destijds – nam heel eventjes de rol van me over door van mijn plaats naar zijn eigen plaats te wippen en met wisselende stemmetjes een one-man-show weg te geven. Hij hield daarbij mijn hand stevig vast, zodat ik niet weg kon lopen. Dat gaf me zoveel steun, dat ik mijn rol op een zeker moment vanzelf weer overnam.

Later vroeg een van de ouders nog aan me of ik die prop expres zo luidkeels had weggeslikt, om de spanningen en nervositeit van de groep in een klap weg te vagen, want het verliep allemaal vlekkeloos daarna. Ik knikte maar bevestigend: hij moest eens weten.

Nu later, veel later, kan ik daar wel mijn eigen twijfels over mijn nabije toekomst in teruglezen. Ergens spreekt dat voor zich…

Dit is mijn derde, ditmaal non-fictieve, schrijfsel voor de derde blogopdracht in het kader van ‘Ik blog de zomer door’ van met-k.com. Laat onder Karin’s blogpost over dit deel je link naar je eigen blogpost achter, zodat iedereen kan meelezen…

De derde blogopdracht: Schrijf een blogpost over je herinneringen op de laatste schooldag van groep 8, of te wel de zesde klas. De zomervakantie begon en je nam afscheid van een belangrijke periode, om uit te kijken naar een nieuwe periode. Kun jij je nog herinneren, die laatste dag in groep 8, wat vroeger de zesde klas was? Was het een mooie dag, een verdrietige dag? Hoopvol? Eng? Scheen de zon en zei een leraar nog iets speciaals tegen je? Beschrijf in detail hoe die dag was en hoe het je gevormd heeft.