We bestelden nog een wijntje, zij die witte, ik een rode. Door het eeuwige buiten vertoeven in dit voortreffelijke zomerweer raakten we al gauw in die diepzinnige roes van een goed gesprek. En ik weet niet waarom die gesprekken altijd weer verzeilen in relatie-perikelen, maar het is alsof de duivel ermee speelt.

Ze ging los, was open en wist me te prikkelen tot doorvragen. Ergens wist ik dat het me zo raakte omdat we dezelfde leeftijdsklasse hadden. Ze had alweer een poos een relatie met een wat oudere vent, maar peinsde er niet over om samen te wonen. Haar vrijheid was haar te dierbaar. En dat LAT-ten beviel haar prima, zo hoefde ze geen vreemde remsporen te wissen in het toilet en alleen haar eigen los slingerende sokken en slipjes op te ruimen. Lang leve de lol, de dinertjes en terrasjes. En de slaappartijtjes elders voelden ook aan alsof ze heel even een weekend met vakantie was.

Toch baarde iets haar nu al zorgen. Het feit dat ze verkering had met een wat oudere man – en ze hiervoor al jaren had moeten mantelzorgen voor haar eigen ouders en voorheen die van haar ex-man – maakte dat ze nu al wist dat ze niet opnieuw die ellende op zich zou nemen. Mocht haar vriend dus in de nabije toekomst – de hemel verhoede – een enge of slopende ziekte krijgen, dan zou ze zich subiet terugtrekken en afstand nemen van deze man.

Ik snap dat. Begrijpen waarom ik dat zo goed snappen wil doe ik niet goed, maar ik snap het helemaal. Mantelzorgen is nu eenmaal geen kattenpis. Het is tot daar aan toe, dat men min of meer ‘verwacht’ dat je als vrouw de zorg voor je ouders en schoonouders op je neemt. Maar daarna heeft zo’n zorg wel zijn tol van je geëist. Dan wil je niet weer tot zo’n keus gedwongen worden, zelfs al heb je al jaren lief en leed gedeeld met die partner. Ik denk dat ik met een gerust hart dezelfde insteek zou hebben.

Terwijl we steeds diepzinniger over het leven koeterwaalden viel de schemer in. De kaarsjes werden aangestoken en de nachtelijke wolkenpartijen roerden zich op magistrale wijze aan de horizon.

Ergens weet ik, dat zo’n innige vriendin dan even kort samenvat wat mijn eigen onbewuste gedachtengang ook is. Zij kon het alleen beter verwoorden…