Aan @GewoonHiltje valt me altijd de gezellige en warme wijze op waarop ze met mede-tweeps communiceert. Vandaar dat ik het niet na kon laten op haar een paar vragen af te vuren. Veel leesplezier.

Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

Interview @GewoonHiltje ~ iPixtitude.nl
Foto van @gewoonHiltje van Twitter

Mijn naam is Hiltje. Vernoemd naar mijn oma uit het hoge noorden. Ik ben tevreden met deze naam en vind dat die bij mij past.
Dat komt ook door de laatste drie letters, die mijn naam verkleinen. Het klinkt lief en zacht en dat zegt meteen iets over mijn karakter. Ik durf van mezelf wel te zeggen dat ik een lief mens ben. Ik hou van mensen en dieren en trek het mij aan als hen leed aan wordt gedaan. Ik hou niet van ruzie en laat iedereen in zijn waarde. Ik oordeel niet maar heb wel een mening. Bij die mening bedenk ik me vaak, voordat ik die uitspreek, dat ik een ander niet kwets. Ik ben een hooggevoelig mens en men kan mij maken of breken. Meestal heb ik goede zin maar een ander kan dat ook makkelijk bederven. Ik ben vrolijk, als ik boos ben is dat nooit voor lang.
De naam Hiltje klinkt een beetje kinderlijk en klein. Het woord kind dat in kinderlijk zit, zit ook in mij. Ook al ben ik, qua leeftijd, Sarah al een aantal jaren gepasseerd, mijn geest is nog jong en ik kan kinderlijk blij zijn met kleine dingen. Doorvragen, leergierig en speels. Ik ben een moederschaap dat nog graag huppelt als een lammetje.
Met klein, bedoel ik dat ik een kwetsbaar persoon ben. Mensen lopen met gemak over me heen omdat ik moeilijk “nee” kan zeggen en het een ander graag naar de zin maak. Als men mij ‘recht op de man af’ iets vraagt heb ik eigenlijk meer bedenktijd nodig en niet meteen mijn woordje klaar. Later denk ik dan, ik had dit of dat moeten zeggen. Dat is mijn karakter.
Wat ik over mijn uiterlijk kan zeggen is dat ik een écht meisje ben. Ik tut graag voor de spiegel en ga niet zonder lippenstift de deur uit. Ik draag liever een rok dan een broek. Bij het uitdelen van haren was ik een pechvogel. Ik ben bedeeld met een dun bolletje piek. Een geluksvogel was ik bij het uitdelen van lichamen maar nu praat ik over alle jaren vóór de overgang. Ik was altijd super slank. Kon alles dragen en eten. Dat is helaas verleden tijd. Er is veel meer vast te houden aan mij sinds de overgang. Kwabjes die ik er met sporten niet meer afkrijg en die mij in de weg zitten.
Als ik een insect zou zijn, zou dat een lieveheersbeestje zijn. Lief maar als ik niet oppas word ik vertrapt.

Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

Ik kom uit Brabant, ben daar geboren en altijd gewoond en ik kan me niet voorstellen dat ik ooit elders zal gaan wonen.
Mijn moeder was een Brabantse en mijn vader een Groninger. Dus ik ben een Brabantse kruidkoek en gekneed uit Gronings deeg.
Mijn moeder was altijd thuis en een zorgzame moeder. Mijn vader werkte en was een rechtvaardige man. Voor een buitenstaander leek hij streng maar ik heb dat zelf nooit zo ervaren. Hij had zijn regels en daar hield ik me aan want doordrammen had geen zin, ja was ja en nee was nee. Helemaal niet erg en het meest duidelijke voor een kind. Er werd niet doorgezeurd en misschien mocht ik daarom best veel. Ik heb er totaal geen moeite mee zoals ik opgevoed ben. En als ik het over mocht doen wenste ik weer dezelfde jeugd. Ik kom uit een warm nest en heb één zus die vijf jaar ouder is dan ik. Onze relatie zus/zus is altijd goed geweest, al was ze soms jaloers omdat ik meer mocht dan zij. Zij had, als oudste, de kastanjes al uit het vuur gehaald.
Mijn vader leerde ons hoe wij een band moesten plakken en hoe de bougie van onze brommers schoongemaakt moesten worden.
Wij zijn opgevoed met eerst zelf proberen en pas hulp vragen als het echt niet lukte. Toch is mijn zus er zelfstandiger uitgekomen dan ik. Ik ben echt beschermd door mijn ouders en later, toen ik op mezelf woonde, merkte ik dat ik erg afhankelijk was.
Nu heb ik zelf ook twee kinderen en heb hen zoveel mogelijk dezelfde opvoeding gegeven zoals ik die had.
Ik heb een zoon van 23 en een dochter van 19 jaar. Ze studeren allebei en zijn minder afhankelijk en meer zelfstandig dan dat ik was.

Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

Pittige vraag Irene! Je laat me goed nadenken over mezelf.
Uhm, stapje voor stapje. Ik begin toch even bij het NU want hoewel ik open ben over mijn gevoelige, kwetsbare karakter kan ik tóch zeggen dat ik daarnaast een stuk sterker ben geworden, omdat ik in mijn leven het nodige heb meegemaakt. Ik heb een miskraam gehad toen ik al dik 3 maanden zwanger was. Dat was tussen de oudste en jongste in. Het is een soort kleine bevalling geweest inclusief weeën, waardoor ik naar het ziekenhuis moest. Ik was 31 jaar en je moet weten dat ik ’s nachts nog nooit van huis was geweest, op logeerpartijen na. Nog nooit had ik in het ziekenhuis gelegen en was nog nooit onder narcose geweest.
Ik voelde me een zwak, zielig vogeltje. Ik werd daarna harder want iemand zei: “Och het is maar een miskraam, je hebt toch al een kind.” Voor mijn doen ben ik toen echt hard voor mezelf opgekomen.
Twee en een half jaar nadat de jongste werd geboren overleed mijn vader. Oh wat miste ik die man! Mijn moeder kon niet alleen zijn en het leven hoefde voor haar ook niet meer. Totdat zij overleed, 15 jaar later, was ik een moeder voor mijn moeder. Alles regelen en haar steeds laten zien en beseffen dat het leven er wél toe deed, heeft mij ook sterker gemaakt.
Ik heb een burn-out gehad, ben gescheiden en heb blaaskanker overwonnen.
Drie hele heftige periodes in mijn leven waar ik sterker uit ben gekomen.
Als ik nu stapje voor stapje begin en weer bij het nu uitkom, wat mij heeft gemaakt wie ik nu ben, dan is dat:
Een fijne jeugd met een goede, sociale opvoeding.
Heel veel vrienden en vriendinnen om me heen en daardoor ben ik echt een mensenmens geworden en gebleven. (Ik vind het fijn om soms alleen te zijn maar niet te lang, ik ben graag onder de mensen).
De fijne schooltijd met vrolijke herinneringen. Ik ging graag naar school en heb voor het verzorgende beroep kapster gekozen omdat ik onder de mensen wilde blijven en ik het een ander graag naar de zin maak.
Zoveel mogelijk, bewust genieten van het leven, zeker na de uitslag dat ik ‘schoon’ was van kanker.
Zelf moeder mogen worden en mijn kinderen zorgzaam opvoeden.
Leven met opgroeiende kinderen, interesses en up to date blijven.
Dit alles heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.

Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

Dit vind ik echt een moeilijke vraag want ik zou een kind sowieso altijd helpen,
maar om het beste advies te geven, zou het kind moeten vragen hoe hij/zij het beste in het leven zou moeten staan.
Mijn antwoord zal zijn: Om nooit te oordelen over een ander en nooit te pesten, je weet nooit wat die ander heeft meegemaakt.
Doe nooit bij een ander wat je zelf ook niet zou willen en naar een ander écht luisteren is belangrijker dan oplossingen zoeken.
Genieten van het leven en proberen jezelf te blijven. Open en klaar staan voor een ander, dan komt het moois vanzelf bij je terug.
Een vriendelijk woord voor een ander en tevreden zijn met kleine dingen.
En toegeven als je een misstap hebt begaan, het siert je als je je kwetsbaarheid laat zien.

Ik zou het kind ook nog drie quotes meegeven:

Je kunt voor geld de mooiste hond kopen maar niet het kwispelen van zijn staart. Van Josh Billings (deze quote heb ik zelf in mijn bio van twitter staan)

Mooie lippen krijg je niet van lippenstift maar van vriendelijke woorden. Van Audrey Hepburn

Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet. De bekende leefregel

Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

Ik wil blijven genieten van kleine dingen samen met mijn vriend en op de hoogte blijven wat mijn twee kinderen én mijn bonuszoon doen en gaan doen in hun leven.
Mocht ik er alleen voor komen te staan dan zou ik niet (net als mijn moeder) bij de pakken neer gaan zitten maar zou proberen om juist te blijven genieten van het leven, up to date blijven en gezond.
Dat laatste heb ik natuurlijk niet in de hand.

Wat mijn blog betreft, ik ben geen echte schrijfster maar een huis/tuin/keuken blogster. Ik schrijf zoals ik praat en over van alles wat. Toen ik op twitter kwam ben ik blogs van mijn volgers gaan lezen en nooit gedacht om ze zelf te gaan schrijven, totdat mijn moeder overleed.
Ik kon niet meer tegen mijn moeder zeggen “Weet je nog mam, vroeger…….”
Toen ben ik mijn eigen blog begonnen om van me af te schrijven. Het zijn voornamelijk jeugdverhalen, herinneringen en alledaagse dingen die ik met mijn lezers deel.
Het schrijven is helend voor me en is een soort verwerken geworden.
Naast de verhalen, schrijf ik ook gedichten en haiku’s.
Ik krijg leuke reacties over mijn grappige herinneringen die ik mee heb gemaakt maar ook hartverwarmende reacties over mijn ontroerende verhalen. Ik doe mijzelf in mijn verhalen niet anders voor dan wie ik ben en stel me dus ook kwetsbaar op.
Ik ben blij met de mooie reacties maar er zijn natuurlijk ook mensen die mijn blogs niks vinden en dat mag ook.
Men mag het niet leuk vinden en ik kan goed tegen kritiek of tips.
Een harde reactie heb ik laatst voor het eerst meegemaakt van iemand op twitter, zomaar uit het niets.
Niet eens van iemand die ik volg of die mij volgt. Diegene vond mijn verhaal niet gewoon niet leuk maar inspiratieloze bagger.
Tja dat kan ook gebeuren als je blog openbaar is en iedereen het kan lezen maar waarom nou zo’n opmerking?, denk ik dan, dat kan toch ook anders!
Degenen die bloggen geven een stukje van zichzelf bloot dat kun je toch respecteren in plaats van bewust afkraken!
Wat is slecht en wat is goed? Ik vind dat alles goed is als je ergens de moeite voor neemt, geen kwade bedoelingen hebt en je best doet. Dan kun je het, in mijn ogen, niet verkeerd doen en zo kun je ieder in zijn waarde laten.

Dus waar ik heen wil met mijn blog is, hetzelfde blijven schrijven als dat ik nu doe.