Soms heb ik wat moeite om het leven echt te snappen. Of beter, mijn eigen gestel. Zo gaat het qua mentale gezondheid nu heel erg goed, ben ik net bijna genezen van die rugkwaal, en mind ik my own business. Het gaan dan gewoon lekker. Je-weet-wel, zo’n fase waarin je je afvraagt wat er nog mis kan gaan?!

Zelfs mijn eeuwenoude kwaal, eczeem, was rustig. Tot ik plotseling op een dag vorige week donderdag met hoge koorts in bed lag, waarna ik constateerde dat een groot deel van mijn linker scheenbeen een waarachtige vorm van wondroos manifesteerde. Met hevige jeuk en algeheel ziek zijn als resultaat. Dus, hopla, weer naar een huisarts, waarvan ik terugkeerde met een stevige kuur aan antibiotica. Volgens de huisarts is wondroos een gevolg van eczeem of een wond dat niet goed geneest. Maar waar verschuilt die ‘bastard’ zich dan, vraag ik me af.

Eczeem is maar een nare kwaal. Vroeger had ik zo’n jeuk, zo intens en vurig, dat ik moest blijven krabben totdat er bloed uitliep, waardoor het een wond werd. Deze wond gaat een heel eigen leven leiden. Er groeit van alles qua bacteriën op, en als je mazzel hebt: ook een korst. Dat korstje gaat uiteindelijk ook weer jeuken. Kortom: eczeem is iets van een vicieuze cirkel dat maar niet wil eindigen.

Na mijn achtentwintigste ging het plots beter. Wat wel grappig is, want men zegt dat je ‘systeem’ fases van 7 jaren kent, waarna er wijzigingen optreden. Na mijn tweeënveertigste echter, zette – Hallelujah – die menopauze in. En toen kwam alle heftigheid van de eczeem weer terug. Nog geen wonder, met al die hormoonschommelingen die je lichaam maar moet verwerken.

Mijn lichaam is een tempel van uiterlijk zichtbare littekens, die ik bijna allemaal een eigen naam heb gegeven. Meestentijds vervloek ik ze, want tja, ben nog steeds een vrouw en dus ook wat ijdel. Gedurende de zomer bekijkt men mijn benen en armen eens minzaam en met medelijden, alsof ik een persoonlijke oorlog heb moeten doorstaan. Dus geef mij maar de Herfst en Winter. Dan gedij ik beter qua kou en bedekt lichaam.

Een krab met jeuk, is nooit grappig, zegt men wel. Dat gegeven werkt voor een vrouw nog heftiger…