Ergens wil ik toch graag een lach produceren als ik een camera spot, maar helaas voor pasfoto’s mogen we alleen nog maar ietwat grimmig in de lens staren. Je kunt dan een poging wagen een pokerface op te zetten, waarbij je je voor de geest haalt dat je alvast op gruwelijke wijze wordt gearresteerd.

Gisteren moest ik pasfoto’s laten maken voor mijn nieuwe rijbewijs. De fotografe vertelde me dat de ‘regels’ ietwat zijn versoepeld. Hoewel je nog steeds met die neutrale blik (?!) en gesloten mond recht de camera in dient te kijken.

Ik heb daar nog niet op afgestudeerd, kan ik je vertellen. Het enige waar ik steeds maar aan dacht, tijdens die shots, was ‘lach niet, niet lachen, nee, niet doen(!)’, waardoor het zo’n geforceerd ding werd. En ik heb nu dus foto’s waarvan ik als vanzelf al enigszins schrik. Of om kan schateren, juist vanwege de onherkenbaarheid.

Then again, slechte foto’s bestaan natuurlijk niet. Echter, zónder pretoogjes zie ik er verdomd streng en zo niet vriendelijk uit. Misschien dat ik – als men in de nabije toekomst naar mijn rijbewijs vraagt – er vooraf een waarschuwing bij doe?

Tja, gelukkig weet ik dat na een slechte fotoshoot er altijd weer een volgende volgt. Tot die tijd ben ik creatief, ik verstop het ding gewoon daar waar niemand het verwacht…