Haarlem – de stad waar ik tot mijn verbazing nog steeds woon – herbergt heel veel gezellige bistro’s, dranklokalen en overig vertier. Dat is waarschijnlijk de reden, dat ik hier niet weg wil. Maar hee, het kan natuurlijk ook zo zijn, dat ik simpelweg geen keuze zou kunnen maken waar elders te wonen.

Jaren geleden werd me al een ludiek alternatief gepresenteerd, toen ik bij De Hypotheker een nieuwe hypotheek en beter rentepercentage mocht kiezen. Deze adviseur had lef, naar bleek, want de man keek me hoogst uitdagend aan en riep:

‘Maar je zit toch niet vast aan je huidige appartement. Je kunt te allen tijde nog verhuizen naar een grotere locatie met nóg betere voorzieningen in de buurt!’

Slik, dacht ik, en mijn brein schoot alle kanten uit. Ik was al zo blij dat iemand me destijds vertelde dat mijn huidige huisvesting van huur- naar koopwoning ging. Ik heb maar drie flats bekeken in dit gigantische complex. In de wetenschap dat er pal onder me een supermarkt en andere winkeltjes gevestigd waren, wist ik al – toen ik deze woning binnenliep – met dat weidse uitzicht voor mijn balkon op het Zuidwesten, hoe snel ik een optie kon nemen. Destijds mocht dat nog. Eerst maar eens zien, of je het überhaupt voor elkaar kon boksen een hypotheek te krijgen.

En weet ook dat ik in een restaurant niet kan kiezen uit dat drankje, hapje of diner. Presenteer me met een uitgebreid menu, en ik ben vervolgens een radeloos miepje die uit balans slaat. Ik vind alles lekker, behalve pannenkoeken. Hoewel poffertjes me dan wel weer onweerstaanbaar toeschijnen. Dát. En drankjes? Nee? Wikken en wegen, minstens vijftien minuten lang, want mag ik écht kiezen tussen een cocktail of biertje? De keuzestress alleen al maakt me gék!

Het komt toch vast omdat er diep binnen iets van een Weegschaal in me huist.

Zo gaat dat ook met de heren en de liefde, vrees ik. Er is gewoon een teveel aan keus. Ik spreek uit ervaring dat ik nooit genoegen kan nemen met louter één vent. De volgende heeft waarschijnlijk nog leukere en betere eigenschappen, en is misschien nog grappiger. En dat alleen al is zo’n eenvoudig medeweten, dat zelfs zij dat begrijpen en me dus maar met rust laten…