Ik ben een vrouw, voor als dat nog niet duidelijk was. Ben ik dan ook een feministe pur sang? Jawel. Draag ik dat ook uit? Nee, niet zo heel erg. Ik heb een hekel aan dat drammerige, immers. Ik geloof wel in het principe, dat je ook een voorbeeld kunt zijn voor deze generatie en die die nog volgen. Lead by example, dus.

Als dames een compliment in ontvangst nemen, nog steeds in deze roerige tijden, verontschuldigen ze zich nog altijd en verschuilen zich achter een zeer bescheiden excuus. Zo van: ‘Ja, dat was een koopje’, of iets dergelijks. Dan heb ik altijd de neiging om ze een tik op hun vingers te geven. En hun toe te schreeuwen, ‘zeg gewoon: “Dank je wel!” en that’s it.’

Volgens mij is dat een naar overblijfsel van onze opvoeding. Ik ben dan ook van mening dat met name de dames onder ons een cursus ‘Bluffen & Pochen’ zouden moeten krijgen, en dat reeds vanaf de lagere school. Dat naast het leren te vertrouwen op je gut feelings ofwel je intuïtie, maar dat terzijde. Geef mij de tools en ik verander ons hele schoolsysteem, en de heersende opvoedingsmethodiek voorgoed.

Zo begreep ik als kind al nooit waarom ik erop werd aangekeken altijd met jongens te spelen. Ik was het enige meisje in de buurt, namelijk. Ik negeerde Barbies totaal. En onlangs kwam mij ter ore dat de reden dat die buurtjongens me altijd op pad namen was omdat ik nooit huilde, zelfs als ik van de schommel kletterde en gewoon weer lachend opstond. Het van me afschudde, als het ware.

Dat altijd en veel met het andere geslacht omgaan heeft me wel geleerd altijd een soort van tomboy-achtige uitstraling vast te houden. En eigenlijk was het voor mij soort van kunst afkijken. Die jongens en hun attitude waren voor mij een klassiek lead by example.

En ik weet zeker, dat dames daar nog veel beter in zouden kunnen zijn. After all, schuilt diep binnen ons dat nog onontgonnen stuk Wonder Woman.