Al mijn hele godganse leven strijd ik. Niet in het openbaar, nee, innerlijk, want uiterlijk ben ik zo’n meegaand en lief meiske. Je-weet-wel, het type dat menig man geen tweede blik waardig gunt, vanwege te zwaar en bijdehand.

Onderhuids kriebelt er van alles. Ik ervaar moeite met zo veel dingen, dat ik er af en toe naar van word. Dan start die rebellerende modus. Dan sla ik op tilt, groei groen van jaloezie op iedereen die het naar mijn mening beter doet. Of er van afbrengt. Ergens rinkelt er toch steeds weer dat belletje. Natuurlijk weet ik dat het gras elders groener is. Maar iets vertelt me ook, dat ik zelluf – helemaal zelluf – in staat moet zijn die persoon te worden die ik altijd al heb willen zijn.

Zoals gezegd, ik ben van het vrouwelijk geslacht. Niet getrouwd, heb geen kinderen, nooit behoefte gehad ook aan het huisje-boompje-beestje gevoel dat bij de meesten onder ons heerst. Als vrouw loop je tegen bepaalde zaken aan. Eén daarvan is, dat je potdorie moet opboksen tegen vooroordelen. Voor de rest kan ik wel stellen dat qua vrouw-zijn die verrekte hormonen ook parten spelen. Big time.

Ik heb momenteel geen baan. De functie die ik ooit uitoefende bestaat zelfs niet eens meer. Het is nu zoeken naar iets wat me qua temperament en levensrichting een goede zet in de juiste richting zal geven. Met hopelijk ook dat salaris wat me in staat stelt er leuke dingen mee te blijven doen.

Ik woog liefst viereneenhalve kilogram bij geboorte, en dat babyvet ben ik nooit echt kwijtgeraakt. Nu ik de 50 nader, ben ik het zat. Al zo’n afgelopen twee jaar. Het moet anders. Het kan ook anders. Ik denk soms diep na, en heb mezelf laten inzien dat ik bij elk dieet na verloop van tijd terugval in makkelijk, en vooral lekker, eten. Ik weet natuurlijk ook wel dat ik te zwaar ben, dat een twintigtal kilo’s lichter me misschien beter in mijn vel doet steken. Ik weet hoe ik moet lijnen. Tijdelijk. Ik weet waar ik aan toe ben. Ik weet ook dat ik mijn levensstijl én mijn gedachtepatroon anders zal moeten inrichten. Zodat ik de rest van mijn leven dé persoon kan worden en blijven, die ik altijd stiekem al heb willen zijn. Zodat ik dat rebelleren tégen niet langer nodig zal hebben.

Deze nieuwe blog is voor mij een wijze van afreageren. Op mezelf vooral. Zodra ik bij mezelf weer dat rebelse constateer, ga ik de innerlijke verwijten uiten. Hier. Op deze stek. Want misschien moet je jezelf eerst tegenkomen, voordat je kunt zijn…