Ergens las ik een artikel over liefde en relaties, en volgens mij was het in de meest recente uitgave van Flow Magazine. Er stond in, dat de mens van tegenwoordig begint te morren en twijfelen aan het welzijn van hun relatie als de liefde of relatie ‘even niet goed aanvoelt’. Men zet dan vaak zijn geluk op het spel door die relatie te beëindigen, in weerwil van potentiële groei. En daar herken ik wel wat in.

Het gebeurt zo vaak dat je gedachten of gevoelens je nopen iets te ondernemen, terwijl dat in feite maar een ‘tijdelijk’ euvel zou kunnen zijn. Dat je je voor een moment even niet kiplekker voelt, en dat wijt aan jouw aandeel of die ander in je relatie. Terwijl je eigenlijk zo’n periode voor lief zou moeten nemen, en het moet laten komen als ’t is.

Ik ben echter niet zo’n schepsel. Bij alles wat ik denk of voel, schijn ik een of andere actie te moeten ondernemen.

Ik doe iets.
En eigenlijk vraag ik me nadien nooit af, of dat wel het juiste was.
Het feit dat ik iets aan dé situatie deed, maakt dat ik me kiplekker voel. Totdat ik in mijn volgende relatie dezelfde fout bega. Ik bedoel, ooit moet je je nadien iets afvragen.

Het resultaat is wel, dat ik nog steeds single ben. Maar niet dat de mens die ooit iets voor me betekende volledig uit het hart is. Dat zou mij dan weer iets moeten vertellen. Je blijft je immers stiekem afvragen, what if?

Ik laat me altijd weer leiden door verhalen van deez’ of geen, of mijn eigen bevindingen, die altijd weer het resultaat zijn van een ‘tijdelijk’ gevoel van onmacht.

Die onmacht, daar moeten wij als mens iets mee.
Vaker wel dan niet, leidt dat gevoel tot acties die te verwaarlozen zijn. Je had ze beter niet kunnen ondernemen, omdat een situatie of gevoel ‘tijdelijk’ kan zijn. En waar blijft de groei dan, als je alles omdat je het eventjes niet naar je zin hebt bij het grof vuil zet?

Conclusie: liefde is voor mij nog steeds die puzzel. Een moeilijke, omdat er altijd twee stukjes van zijn…