Je kent allemaal weleens een moment, dat je letterlijk de moed wil opgeven. Dat moment dat je denkt, zak maar allemaal door de grond. Ik geef het op. Alles. Ik leg het bijltje erbij neer. Zelfs suïcidale gedachten borrelen dan naar boven. Hoewel je deep down weet dat dat onzin is. Waarom zou je? Het is immers alleen maar dat moment. ‘You’re stuck in a moment that you cannot get out of’.

Je kunt dan twee dingen doen. Zwelgen in dat moment. En geloof me gerust, dat mag. Voor een korte periode. Je mag af en toe die emoties goed voelen. Zat ik goed, zat ik fout? Weet ik beter? Kan ik beter? Doorsta die gevoelens maar eens even. Wees daarbij ook eens lief voor jezelf. Geef jezelf de kans om je eigen emoties te voelen, en door te voelen. Niet die van die ander. Nee, alleen die van jezelf.

Je weet immers:

Great minds discuss ideas; average minds discuss events; small minds discuss people. ~ Eleanor Roosevelt

Daarna wordt het tijd jezelf die schop onder je kont te geven. Stap twee dus. Ik moet hoe dan ook door. Continuancy. Dat moment dat je dacht niet te kunnen overleven? Dat moment dat je dacht, dat je adem zou stokken? Vergeet het, dat komt niet. Je blijft gewoon ademen. Het leven gaat dóór. En surprise, surprise, een legio aan keuzes komt dan boven dwarrelen. Maarrrrr… en dat is stap 3: zie in, dat je daarvoor open moet staan.

Het belangrijkste wat je in dit leven kunt doen is niet bij de pakken neer te zitten, maar dóór te lopen. No matter, what! Er komt dan iets ongelooflijk magisch op je pad. Iets wat je zeker gemist had, als je te lang zwelgt in nare momenten. Toen je dacht dat je niet langer verder kon.

Ik kan uit ervaring spreken, de dalen die ik gezien heb bij het verlies van geliefden, banen en zelfrespect. Ik liet de nare momenten teveel óverwegen. Ik stond ze teveel waarde toe om niet in het moment van nu te leven. Zodra je inziet, dat de hoogtepunten per dag weer kunnen gaan stromen. Zodra je weet dat je zelf de kracht hebt om alles aan te kunnen, dan ben je voor jezelf die kanjer die zichzelf een lol doet door steeds dat stapje extra te zetten. Als je maar denkt:

‘I’m worth it! Every step of the way!’