Soms krijg ik het Spaans benauwd van mijn eigen referentiekader. Ik wil los gaan. Ik wil niet beperkt worden door iets of iemand. Ik wil volledig vrij zijn en schrijven waarover mijn gedachten gaan. Zodat het duidelijk wordt wat mijn gedachten dan zijn. Gewoon lukraak iets typen en dat publiceren zonder me achteraf te vragen: “Waar ging het over, eigenlijk?” Het lijkt me zo heerlijk als je ongegeneerd iets kan typen zonder dat je vooraf een vastgesteld onderwerp hebt.

Me niet afvragen wat ik hier vanaf zo’n absurd vroeg tijdstip zit te doen. Opstaan terwijl het nog donker is en dan samen met het daglicht wakker worden. Het maakt me vrolijk. Dat je wolkenpartijen ziet veranderen van kleurstelling. Dat je weet dat de zon zich een weg baant naar een vrolijke dag. Zoiets.

En dat je je dan niet afvraagt hoe de rest van de dag gaat verlopen. Je doet gewoon waar je zin in hebt. En niet eens erbij nadenken wat er precies gedaan moet worden. Gewoon doen. Actie. Gáán.

Zo fantaseer ik al tijden dat ik ’s morgens de fiets zal pakken en een ritje naar de eerstbeste strandplek zal doen, om me daar op een terrasje aan het strand te goed te doen aan een gewoon – doodnormaal – kopje koffie. Onderwijl de sfeer proevend van de ambiance van die toko en de mensen die zich laten genezen door de zee, al wandelend, met of zonder hond.
Een hond. Gisteren vroeg iemand me waarom ik dan die hond niet neem. Terwijl ik reeds jaren loop te wikken en wegen of ik het zal doen. En dat je bij voorbaat al weet dat je een goed huis zou kunnen schenken aan zo’n beestje. Dat je liefst direct naar dat asiel stapt en een hond meeneemt die dat verdient. En dat ik weet dat er een asiel is in die strandplaats. En dat het bijna om de hoek is van het strand. Houd me vast, laat me los. Zoiets.
Terwijl ik dit dan schrijf zit poes Diva me allerliefst aan te kijken. Het lijkt wel of ze het voelt.

Ik doe mijn best haar te negeren en mijn gedachten weer de overhand te laten nemen. En dat je dan even in een stille modus bivakkeert. Zo’n modus waarin je even niets denkt. Dat zo’n moment van totale stilte in je hoofd eigenlijk heel goed aanvoelt… En dat je dat moment even een totaal geluk ervaart. Alleen omdat je schrijft wat je denkt. En dat er dan een soort rust over je heen komt, wat gelijk staat aan totaal geluk.

Dat de rugpijn door de kou die je vatte, die je sinds een dag of twee voelt, wegebt. Dat de migraine, die je gisteren had langzaam wegsijpelt, omdat je je hoofd even ontspant. De spieren in je voorhoofd lijken zich willekeuriger te gedragen. Alsof je daar die rondjes draait met je wijsvinger waardoor er een soort van algehele relaxmodus aanvangt. Dat je je hoofd losjes boven je romp beweegt en je rustig aan een portie oxytocine verstrekt. Omdat je voelt dat je op dit moment niets meer of minder nodig hebt dan wat tikkende vingers die het toetsenbord pijlsnel lukraak afstruinen. Om je hoofd te ledigen van overmatig toevoer van informatie waar je af en toe heel blij van wordt, maar meestal heel chagrijnig. En dat dat laatste er dan niet meer toe doet. Omdat je onderbewustzijn streeft naar een soort van Yin Yang situatie, zonder je te hoeven buigen in vreemde Yoga posities.

Dat je je even ook niet afvraagt, waar die mail van Microsoft inzake de aanstaande Windows 10 upgrade blijft, of dat je je afvraagt of je moeder wel een goede nachtrust heeft genoten. Langzaam doemen die zaken op. Ze dringen binnen, waarschijnlijk omdat ik Twitter.com open heb staan aan de linkerkant van mijn beeldscherm, en iedereen zachtjesaan wakker wordt en meningen, gedachten en de reclame doorsijpelt.

Elke minuut van de dag kijk ik even naar mijn pas gelapte ramen en verbaas me over die prachtige wolkenpartijen, waarin ik me heel erg kan verliezen. Ze staan me altijd weer toe mijn gedachten even op nul te zetten, en vandaar uit weer een nieuwe positie aan te nemen. Fris. Fruitig. Vers.

De dag begint langzaam door te dringen. Ik ben wakker. Mijn blog is wakker. Ik neem nog een kop koffie en zal, neem ik me voor, de rest van de dag proberen een soort van continue staat van verwondering vast te houden. Verbazing, verwarring, en dat gevoel van extase omdat je je bewust bent van de wereld om je heen, maar meer nog om je eigen emoties daaromtrent. En dat je liefst de hele dag dat soort overpeinzingen vastlegt. Om er later nog eens op terug te grijpen, of niet. Dat is niet belangrijk.

Alleen wat nu is, wat ik nu denk, of denk in het nu, is belangrijk. Eindelijk bereik ik die fenomenale staat van zijn. Ik leef in het nu, want schrijf…