Maakt navigatiehulp ons werkelijk dommer?

Maakt navigatie ons werkelijk dommer? ~ verWONDERvrouw.nl

Het lijkt erop, dat ik mijn topografie-lessen, destijds, in mijn (zeer) korte geheugen heb opgeslagen. Want rijd rustig richting Maastricht via de Afsluitdijk. Nu ga ik daar helaas – want prachtige stad – niet vaak heen, maar dat terzijde.

Voor mij is een beetje navigatie tijdens het autorijden dus een absolute must. En ik dank de Hemel voor apps op mijn mobiel, want echt, zonder dát kom ik nergens, maar wel blindelings weer thuis.

Zo had ik in vroegere tijden een TomTom te leen. Die stuurde me globaal wel de juiste kant op. Ook daar is een kanttekening; je moet zo’n TomTom tussentijds updaten. In de stad bleek de navigatiestem ietwat confuus bij een wegreconstructie. En bleef tot mijn grote hilariteit maar roepen: ‘Keer om, en ga terug naar af!’

Nu kom je natuurlijk altijd – althans in de bewoonde wereld – wel een mens tegen, die je de weg kunt vragen. Maar sinds ik dat ooit vroeg aan wat ginnegappende volwassen pubers, die het wel leuk vonden me een totaal andere richting op te sturen, aarzel ik daaromtrent toch wel enigszins, tegenwoordig.

Ben dus oprecht blij met mijn Google Maps app die is voorzien van een vrouwelijk Vlaamse navigatiestem, gewoon vanwege mijn afkomst. Ik ben een kwart Belgische namelijk. En wil ook wat humor tijdens mijn verre ritjes, omdat ik de radio niet aanzet. Benauwd als ik ben, iets te missen.

Leg trouwens tijdens een hele warme zomerdag niet je mobiel op het Dashboard, zoals ik ooit deed. Het kreng raakte oververhit, en het duurde liefst tien minuten eer ik weer wist waar ik terecht zou komen. Al was ik inmiddels afgeslagen naar rechts, om mijn mobiel wat rust te gunnen.

Dus maakt navigatiehulp ons werkelijk dommer?

Ik ben geneigd om te zeggen van niet. Op een terugweg heb ik meestal die app niet meer nodig. Rijd ik zonder hulp rustig weer naar huis. En aan topografie-kennis kun je wat gaan doen, al vind ik dat blindelings avonturieren met behulp van een app ook wel iets hebben. Wat jij?


2 thoughts on “Maakt navigatiehulp ons werkelijk dommer?

  1. Wat herkenbaar dacht ik. Hoe zou dat komen? Je gelooft het niet, maar ik ben ook een kwart Belg. De moeder van mijn vader woonde in Hechtel. Hoe mijn opa haar ontmoet had, weet ik niet (meer) maar dat ik er ben, is een wonder. Op vrijersvoeten (ja, echt te voet want geen fiets) trok hij elk weekend de grens over. Zes uur lopen vanuit Leende in Noord-Brabant. Het bleek de moeite want met haar maakte hij veertien kinderen.

    1. @Mies: Wat grappig! Mijn oma is tijdens de Eerste Wereldoorlog hier in Nederland ondergebracht en uiteindelijk geadopteerd door een stel dat geen kinderen kon krijgen. Uiteindelijk heeft ze ook hier in Haarlem mijn opa leren kennen; een onafscheidelijk stel. Dat verklaart waarschijnlijk ook mijn verslaving aan patates frites… :-p

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

Scroll Up
%d bloggers liken dit: