Volgens mij belde ik toen nog in, op het Internet en was mijn provider destijds Freeler. Die schaarse momenten dat ik op het wereldwijde web vertoefde, kon ik mijn geluk niet op. Ik leek wel een parallelle surrealistische wereld te betreden. Dagen- en achtenlang zat ik vervolgens achter mijn magic box. Die facturen van mijn Internet-provider bleken dan ook schrikbarend hoog. Maarrrrr… er was een lichtje in mij ontstoken, wat nog werd meegeholpen doordat ik het fenomeen weblogs ontdekte, door merelroze.com of door maanisch.com. Die mensen waren pas cool. Vet cool. En dat wilde ik ook. Dus begon ik in de tweede helft van december, 2001, ook aan een weblog.

Ik liet me goed informeren. Het (content management) systeem destijds waar deze bloggers mee werkten, was Pivot. En nog leuker, dat was van oerHollandse afkomst. Ik schafte een domeinnaam plus webhosting aan via een vriendje van mijn broer en ging ermee aan de slag. Ik heb wat zitten foeteren, tieren en schelden – uit onmacht natuurlijk – omdat ik meen altijd alles direct te moeten snappen.

Nu nog kan ik grinniken om mijn pseudoniem destijds: sereneirene.nl. Daarnet surfte ik even naar archive.org/web/, maar helaas zijn van deze periode geen screenshots terug te vinden. Zucht. Jammer wel. Ergens is dat toch een stuk nostalgie voor mij.

Aangezien ik destijds tussen twee banen inzat, werden mijn seconden, minuten en uren direct goed gevuld, want ik kan wel stellen dat met dat weblog een soort van innerlijk vuur werd aangewakkerd.

En Bob den Otter, de initiator achter Pivot en PivotX, heb ik ook nog mogen ontmoeten, naast zoveel andere interessante collega-bloggers, tijdens een van die feestelijke uitdossingen van de Dutch Bloggies uitreiking in het Paard van Troje in Den Haag, toen @electricLuna weer eens in de prijzen viel. Ik kan me herinneren, dat ik zo vreselijk opkeek naar haar, dat ik bijna een gat in de zevende hemel sprong, toen ik het brutaal genoeg aandurfde haar mijn web-technische hulp aan te bieden en zij dat – spontaan als ze is – aannam.

Dat fenomeen webloggen, en de hele blogosphere eromheen, was pas pure liefde. Niet alleen omdat ik meende iets te kunnen neerzetten, qua schrijverij, maar vooral omdat de techniek achter websites me dusdanig intrigeerde. Waardoor de dagen én nachten die daarop volgden echt té kort bleken, en nu nog steeds.

Zeeën aan informatie kwamen op me af, en ik wilde alles wel in me opzuigen, alsof ik al die jaren verstoken was geweest van een ambitie die daardoor pas kon ontluiken. Ik tolde dan ook letterlijk op mijn iele bureaustoeltje, die dat gewicht allemaal niet aan bleek te kunnen. Tja, ik had het toen nog niet door. Want:

Als het geluk langskomt, zorg dan dat er een {{stevige}} stoel klaarstaat