Soms – zo heel af en toe – heb ik spontane neigingen om Social Media, ja, zelfs deze blog, de rug toe te keren. Want weet je, al die meningen daar, en mijn eigen meningen ook hier, warempel, die acteren als bliksemafleiders. Soms hoor ik dan hilarischerwijze, ‘Waarheen leidt de weg?’ en kan ik er zelf ook met enige zelfspot om giebelen.

Ik merk dat ik er nog maar een uurtje per dag mee om wil gaan, Social Media en zelfs mijn blog. En voor de rest van de dag, mezelf aangenaam bezig houd met ‘real life adventures’.

Ik zou daar wat mee kunnen doen. Een filter inzetten bijvoorbeeld, voor die al te ongezellige types. Ik vind dat bepaald oneerlijk. Heb filters altijd ‘oneerlijk’ gevonden. Je wil namelijk zoveel mogelijk volgers, of volgers die er toe doen. En om iemand buiten te sluiten omdat ik er ‘even’ geen zin in heb, vind ik dan niet terecht. After all, is dat louter mijn mening, mijn ervaring, en zelfs ook mijn gevoel. En ook die ander mag een mening hebben, en die uiten. Daar is vrijheid van meningsuiting zelfs voor uitgevonden, als ik me niet vergis.

Vandaag ben ik aldus uit protest eens een lange poos als bankhanger gaan functioneren. Ik zag die intens zonnig en staalblauwe lucht en vogels vliegen langs de horizon. Vrij. Zonder mening. Zij vlogen gewoon wat, misschien wel onderweg en op zoek naar geschikt voedsel. Ik volgde hun en mijn kristallen bol die daar voor het raam hing, en dat toverde prachtig mooie kleine regenboogjes op mijn plafond, de muren, en zelfs de vloer. Het viel me opeens op, dat dit alles mij een bepaalde rust schonk.

Waar dit nu weer heen moet, weet ook ik niet. Soms denk ik, dat ik dat bloggen aan de wilgen moet hangen. Er zijn er zo véél. Er is weinig interactie. En vanuit mijzelf notabene ook. Vaak vraag ik me af, wat voor zin het heeft om elders ‘herkenbaar’ gevolgd door je pure eigen ervaringen te delen. En dat laatste verwondert me zelf nog het meest. Als blogger wil je potjandullemedosie juist de interactie. Als blogger wil je notabene gelezen worden.

Alsof je jezelf dan weer de vraag stelt, voor wie je dan eigenlijk blogt. Stomme vraag. Aangezien ik al die verrekte hoeken en gaten van mijn brein nu wel eens gezien, gehoord en gevoeld heb. En ik driedubbelovergehaald nu wel eens zou moeten weten dat ik dat puur voor mezelf wil doen.

Lucht, mensen, we hebben meer lucht nodig. Lucht om te wandelen. Lucht om ins hinein te staren. Lucht om stil te mogen zijn. Lucht zodat je sereniteit weer zult begrijpen. En lucht, om naar te happen als je jezelf deze blog luid voorleest…