Wie ken hem niet, de man achter @Blogtrommel? We hebben samen via het Internet al heel wat meegemaakt. Hebben samen zelfs een forum geleid (inmiddels ter ziele gegaan) en samen qua bloggen ook heel wat gemeen.

Uiteraard wilde ik daarom per se ook Ben aan mijn reeds indrukwekkende lijst van interviewees toevoegen.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

    Mijn 5 vragen aan @SharpBenTwit ~ verWonderVrouw.nl
    Foto van @SharpBenTwit

    Pfieuw, dat vind ik altijd zo’n lastige! Niet dat ik te boek sta als een uitgedroogde zuurpruim, maar ik praat gewoon niet zo graag over mezelf. Omdat het er vaak niet toe doet, omdat wie ik ben slechts relevant is voor de mensen die écht belangrijk voor me zijn (sowieso zijn zij diegenen die bovenstaande vraag veel accurater kunnen beantwoorden). Bovendien, de situatie waarin ik mij bevind zorgt ervoor dat ik veel liever nu en dan een sterretje op mijn bol laat twinkelen, dan dat ik vol in de schijnwerpers ga staan…

    Maar goed, ik vrees dat er ook dit keer geen ontkomen aan is, hé Irene?

    Oké, hier gaan we: Ben, veertig-en-een-beetje en het resultaat van een wel zéér intense Congolees-Belgische samenwerking. Ondanks het feit dat er dus Centraal-Afrikaans bloed door mijn aderen stroomt heb ik de Belgische nationaliteit.

    Verder ben ik sinds mijn geboorte gezegend met een groot aantal fysieke beperkingen. Nu heeft iedereen beperkingen natuurlijk – beperkingen zijn des mensen – maar de mijne zie je vanop tientallen meters afstand. Een rolstoel is nu eenmaal met geen mogelijkheid onder de mat te vegen. Dat hoeft gelukkig niet, al zou het wel makkelijk zijn zo nu en dan.

    Een en ander zorgt er wel voor dat iedere verplaatsing, iedere beweging en zelfs maar de onnozelste activiteit met de nodige planning dient te gebeuren. De meeste van die dingen gaan trouwens niet zonder hulp van derden. Lastig, want op sommige momenten wil je écht geen pottenkijkers maar moet je ze toch toelaten. En wie zoveel hulp ontvangt laat binnen de kortste keren zijn zelfbeschikkingsrecht verwateren en doet er goed aan altijd dankbaar, vriendelijk opgewekt en beleefd te blijven. Anders ben je als hulpbehoevende héél snel uitgezongen…

    Overigens zijn de gevolgen van die handicap op mijn leven van alledag gigantisch – op zowat alle levensdomeinen – maar nog wel te overzien. Met dank aan de verzorgingsstaat, de fenomenale inzet van verwanten en andere dierbaren, de stand van de moderne techniek en last but not least, mijn eigen doorzettingsvermogen.

    Al bij al heb ik geen reden tot klagen. Er zijn immers mensen die er veel en veel slechter voorstaan dan ik en er blijft nog meer dan genoeg leuks en belangwekkends over dat het allemaal de moeite waard maakt.

    Zo kus ik nog dagelijks mijn beide handjes dat mijn geestelijke vermogens zo goed als intact gebleven zijn. Met een speciale vermelding voor mijn taalvermogen. Als dat laatste me in de steek zou hebben gelaten, dan had het voor mij allemaal niet meer gehoeven…

    Met dat taalvermogen kan ik trouwens vele kanten uit en dit zowel mondeling als op schrift. Van overdreven bloemrijk, doch genuanceerd en evenwichtig volgens sommigen tot ronduit giftig cassant volgens anderen.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Ik ben de oudste uit een gezin van 6. Een groot gezin naar West-Europese begrippen, maar in centraal Afrika is 6 zowat de doorsnee. Van kindsbeen af ben ik dus gewoon om veel mensen en rumoer om me heen te hebben. Als ik daar nu op terugkijk – en zie hoe ik de laatste jaren geëvolueerd ben – dan vraag ik me wel eens af hoe ik dat destijds heb kunnen overleven. Tegenwoordig heb ik immers zoveel nood aan rust en kalmte.

    Over mijn jeugd wil ik niet veel kwijt. Laten we het er gewoon op houden dat die niet altijd even smoothly verliep. Dat laatste is trouwens niet allemaal terug te voeren tot die handicap.

    Tegenwoordig woon ik in een flat op 7 hoog in Vlaanderens oudste universiteitsstad (tevens de stad waar ik het levenslicht zag).De grote glasoppervlakken zorgen voor veel natuurlijk licht en een mooi uitzicht. In de zomer moet je echter bar weinig moeite doen om er een serre van zowat 120 vierkante meter te maken. Wie dus nog een geschikte plek zoekt om tomaten te kweken, er valt misschien wel wat te regelen.

    Intussen ben ik ook alweer 10 jaar getrouwd. Mijn vrouw trouwde met ‘r jeugdliefde. Ook zij heeft een handicap. Gelukkig voor ons (huwelijk) kijkt zij er op dezelfde manier tegenaan als ik naar de mijne: we moeten er willens nillens rekening mee houden (je kan er niet omheen fietsen), maar we weigeren pertinent om onze beperkingen een grotere rol te laten spelen dan strikt noodzakelijk. Er is verdorie nog een leven naast onze handicap.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Zonder er al te diep op in te willen gaan: als jong-volwassene zat ik een tijdje met hele zwarte gedachten. Ik ben iedereen tot last, ik kan voor niemand iets betekenen, wie zit er in godsnaam te wachten op een slimme neger in een rolstoel, dat soort muizenissen. Hoe ik hier ben uitgeraakt? Daar kan ik nu nog steeds geen sluitend antwoord op geven. Iets zegt me dat ik hier wat aan mijn handicap te danken heb. Of beter: aan mijn fysieke beperkingen die het mij onmogelijk maakten om zonder medeweten van anderen de daad bij het woord te voegen.

    Wat ik wel weet is dat ik op een dag ben opgestaan in de vaste overtuiging wat van dit leven te maken, de kansen te grijpen die me geboden worden en zo weinig mogelijk tegen mijn zin te doen.

    Dat bloggen had ik eerder moeten ontdekken. Een hele fijne uitlaatklep, maar bovenal ook een manier om iets voor anderen te kunnen betekenen zonder daarvoor per se de deur uit te moeten. Bovendien – en dat blijf ik maar herhalen – online speelt mijn handicap nauwelijks een rol van betekenis. Daar is het mij om te doen natuurlijk!

    Ik krijg vaak de vraag waarom ik niet wat meer over mezelf vertel in mijn blogs. Ik heb daar gewoon geen zin in en wie dit verhaal van bij het begin (her)leest kan moeiteloos begrijpen hoe dat komt.

    Trouwens, het is niet omdat ik weinig over mezelf vertel dat er geen persoonlijkheid in mijn blogs zouden zitten. En wie heel regelmatig aandachtig komt lezen vindt echt wel wat autobiografische elementen. Daar moet men het maar mee doen.

    Verder liggen er hier niet veel (toekomst)plannen klaar. Niet voor het leven en niet voor mijn blog. Ik weet dat zoiets erg vreemd klinkt uit de mond van iemand die het vaak over planmatig bloggen heeft, maar het is echt zo. Hooguit zitten er een aantal losse ideeën in het hoofd die van de dumblist werden geplukt en die vroeg of laat hun beslag krijgen in een blogpost.

    Plannen maken is goed, maar gun jezelf altijd de ruimte om ervan af te stappen of ze bij te sturen. Ook in mijn persoonlijk leven heb ik geleerd dat plannen en voornemens quasi waardeloos worden als je er niet in slaagt op korte termijn concrete stappen te zetten op weg naar de voltooiing van je plan.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Veel hangt af van de leeftijd van het kind dat voor me staat, natuurlijk. Bij een pakweg 12-jarige zou ik uitleggen dat je soms bepaalde dingen dik tegen je zin moet doen. Want dat hoort er nu eenmaal bij, en het is soms ook gewoon goed voor je (ook al zie je dat laatste op dit moment nog niet).

    Ook later zal je dingen met flinke tegenzin moeten afhandelen. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, zolang je a) maar ten volle blijft beseffen dat je inderdaad niet met volle overtuiging aan de gang bent, en b) dat je in tussentijd altijd actief op zoek blijft gaan naar valabele alternatieven.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Ik ben geen grote plannenmaker. Zeker niet op de wat langere termijn. Dat heeft ermee te maken dat quasi geen enkel plan tot uitvoering kan komen zonder tussenkomst van derden.

    Mijn leven hoeft er niet noodzakelijk super spannend of avontuurlijk uit te zien. Ik ben al lang blij als ik pijnvrij en relatief autonoom kan leven (dat blijft ondanks alle verworvenheden een constante uitdaging). Ondertussen kunnen lachen en genieten van vele kleine dingen is een bonus, zeker als ook anderen dat (met mij) kunnen doen.

    Tot slot is het wel de bedoeling dat mijn leven ondanks alles niet helemaal onopgemerkt voorbij gaat. Minstens een klein deel van de mensheid mag weten dat ik hier ooit rondreed. Het internettijdperk en mijn blog bieden wel wat voordelen op dat vlak, dat spreekt voor zich!

Wij zijn blij dat we Ben in ons midden hebben, al was het louter vanwege de schoonheid van zijn schrijverij. Dank je wel, Ben.