Je moet nu eenmaal weten te overtuigen

Je moet nu eenmaal weten te overtuigen

Pix' Daily confessions

0
Bron afbeelding:

Ergens rond mijn elfde kregen we een vel blanco papier aangereikt op school met de opdracht een opstel te schrijven. Ietwat bevreemd staarde ik een kwartiertje naar mijn pen, keek de klas eens rond, zag dat iedereen reeds driftig aan het schrijven was en keerde ietwat beschaamd terug naar mijn eigen tabula rasa.

Ik wist eigenlijk niet zo goed, waarover ik moest schrijven. Dus verveelde ik me kortstondig. Tikte oneindig ongeduldig met mijn pen op mijn lessenaar, totdat dat wrevelige gezichten van mijn mede-leerlingen en onderwijzer opwekte. De wolkenpartij bovenaan de horizon vertelde me ook al niets nieuws. En toen, als een donderslag bij heldere hemel verscheen het onderwerp me heel helder voor ogen.

Thuis hadden wij het boek: Leven en werken van de kabouter door Rien Poortvliet en W. Huygen ontvangen. Waarin ik uren naar hartenlust en tevredenheid kon bladeren. En bovendien niet over uitgepraat raakte, zelfs niet nadat mijn ouders mij meenden te moeten vertellen dat het boek niet op waarheid berust was. Het was maar fantasie, zeiden ze.

Mijn opstel begon met het in het leven roepen van een fee, die de deur opende naar kabouterland, zodat kinderen een betere gids richting volwassenheid zouden krijgen. En dus schreef ik twee-en-een-half A4-tjes vol, waarna ik doorschreef, zelfs toen de onderwijzer ons toestond de pen neer te leggen.

De volgende dag keek de onderwijzer me eens vermoeid aan. En vroeg of ik mijn opstel wellicht wilde toelichten aan de rest van de klas, niet als in voorlezen, maar meer uit het hoofd een soort van presentatie te houden.

Dat liet ik me niet twee keer zeggen, en dus stond ik op, toog naar het bord, tekende er een grote toverstaf op, en iets van een magische feeënmuts. En vertelde over mijn persoonlijke ervaringen met de fee, kabouters, het bos, en de dieren die daar allemaal leefden en samenwerkten om de wereld een betere plaats te maken dan het al was.

Na twintig minuten mocht ik mijn spreekbeurt beëindigen, waarna mijn klas de kans kreeg mij vragen te stellen. Men vroeg specifieke dingen over het uiterlijk van de fee en de kabouters en het leven in het bos. Maar die laatste vraag intrigeerde me zo ongerept, want ietwat lacherig vroeg een meisje of ik nog steeds geloofde in feeën en kabouters?

“Maar natuurlijk!” antwoordde ik ietwat verontwaardigd. “Zou ik de tijd nemen jullie hier iets te vertellen over dit onderwerp als ik er niet in geloof, dan?”

Volgens mij barstte de klas toen in een gezonde schaterpartij uit, waarna ik ietwat verbolgen terugkeerde naar mijn eigen lessenaar. Als troost kreeg ik een vette 9 voor mijn opstel, en een 10 voor mijn spreekbeurt…

Post-navigatie:

Wat je niet wil missen:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up
%d bloggers liken dit: