Nek ademen (treinverhaal)

Nek ademen (treinverhaal)

Pix in 120 woorden

0
Bron afbeelding: Bron

Geschrokken keek hij op, omdat hij mijn adem in zijn nek voelde branden, terwijl hij wat op zijn LG-toestel zat te Facebooken. En ik wil grif toegeven dat dat laatste me niet eens zo interesseerde. Louter dat toestel, dat dan weer wel.

Sinds jaar en dag laat ik me immers verleiden door alles wat Apple voert. En soms, soms ben ik dan verdomde nieuwsgierig naar wat een ander merk en toestel ook kan. Dus rest me niets anders dan bij anderen over de schouders meegluren.

Deze nieuwsgierigheid, daar staan – ook als men een boek leest – heel verontwaardigde en soms zelfs boze blikken op. Ik vergoelijk die nieuwsgierigheid als mijn eerste en meest eenvoudige emotie die ik – nu pas – heb ontdekt…

Post-navigatie:

Wat je niet wil missen:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up
%d bloggers liken dit: