Hij moest hier rechtsaf, zei hij, nadat we bijna keihard op elkaar inliepen, onverwachts, daar op die hoek. En aangezien we elkaar al een hele tijd niet hadden gesproken, besloot ik een stukje met hem op te lopen. Hij was die robuuste notaris – een werkgever uit mijn verleden – met die oh zo strenge blik en dat strakke arbeidsethos, voor wie ik toch altijd een zwak had gehad. Want onder die blik zag ik vaak levendige ogen. Ogen die wel enigszins verveeld waren – net als ik, destijds – door het stramien en de saaiheid van zijn vak.

Onderwijl vertelde hij dat hij onderweg was naar collegae notarissen, al wist hij niet meer precies hoe die straat nou ook alweer heette. Zo was hij: een pietje precies in zijn vak, maar oh jee, hij kon daarnaast behoorlijk wazig zijn. Zelfs niet eens op de naam van zijn vrouw komen, met wie hij toch minstens een halve eeuw getrouwd moest zijn geweest. Of die van zijn kinderen. Het verbaasde me daarom absoluut, dat hij me met naam en toenaam aansprak daar op die hoek.

Hier nog even rechtdoor, zei hij, en dan linksaf. We liepen dat eindje samen op, en onderwijl vertelde hij over het notarisschap, de kandidaten die daar werkten, en de ploeg administratieve krachten. Dat verhaal was wat onsamenhangend allemaal, maar geen wonder, want ik vertel hier nu een droom van mij, van de afgelopen nacht.

Nu zit ik hier wakker te worden, met een kop stomende koffie. Ik schud de slaap uit mijn ogen, probeer mijn verfomfaaide haren op zijn plek te krijgen en verwonder me ondertussen over deze ontmoeting in die droom. Ik heb toch minstens twintig jaar geleden daar gewerkt, op dat notariskantoor. En ging daar weg, vanwege die onbenoembare verveling en de eentonigheid van al die notariële akten, die ik per dag tenminste moest afwerken.

Toen ik vertelde mijn ontslag te nemen, reageerde men daar ietwat geschokt. Alsof mijn plotselinge besluit er ook maar iets toe zou doen. Een paar dagen later, vertelde die andere notaris me, dat ze in de toekomst een Office Manager zouden gaan zoeken. En hij keek me nog met vragende ogen aan.

Nu, veel later, jaren later, dringt pas tot me door wat ik destijds aan opties tot mijn beschikking had en gewoon heb laten varen. Omdat ik altijd weer op zoek was naar die nieuwere en spannendere uitdaging, met alle risico’s van dien.

Wat dat betreft is acteren zonder verwachtingen, nog wel een lesje voor me. Then again, op het moment dat je denkt dat je er bent, is het einde vast al nabij…