Soms verlang ik gewoon weer terug naar oldskool bloggen, met die ouderwetse blog lay-outs. Met aan de linkerkant je blogposts en rechts die sidebar met widgets. Niet te veel tierelantijnen. Daar komt men immers niet voor. Men komt om een tekst te lezen, hopelijk een reactie achter te laten, misschien zelfs, snuffelen ze nog wat verder. En om je heel eerlijk te bekennen, al die heel allemachtig prachtige lay-outs waarmee ik werk, die gaan vervelen op den duur. Ik weet van gekkigheid niet meer wat ik er allemaal aan toe kan voegen. Met het resultaat dat ik mezelf daarin verlies. En dan ga ik van de weeromstuit weer terugverlangen naar simpelheid. Of dat pure minimalisme.

Ik dacht van de week nog: ik wijzig mijn blogtitel naar essent-irene.nl. Of met een blog extensie. Dat mag ook.

Die WordPress-themes zijn dan ook zo mooi qua uitstraling. En het pakt me iedere keer weer bij mijn ballen. Al heb ik die niet, maar dat terzijde. En natuurlijk, ik pas ze iedere keer weer aan. Als er twee of drie zaken niet bevallen, dan spring ik uit de band, maak een child theme, verander die, pas het aan aan mijn wensen. En dan verveelt het me bar, na een week of drie ofzo.

Van de week zag ik ook weer een prachtige theme, maar de verrekte focus ligt altijd weer op afbeeldingen. Uitgelichte afbeeldingen. En die kunnen mooi zijn, maar ook afleiden. Afleiden van de essentie.

Ze staan ook nooit op de plek waar ik ze wil. Ik wil eerst een blogtitel, dan de meta-tags, misschien een afbeelding, en daarna de tekst. Kebang. Heel simpel, maar elke theme ontwikkelaar ligt de nadruk op, precies, een uitstraling en niet op de inhoud. Een uitstraling moet blijkbaar van afbeeldingen komen. Wat is er mis met een mooie typografie, vraag ik me af? Ik kan me blind staren op een stuk tekst. Gewoon omdat ik dat lettertype waardeer, maar de inhoud nog meer.

Misschien is het zuiver willen zijn. Al was het louter voor dit moment. After all, begint schoonheid pas op het moment dat je jezelf kunt zijn.