Onze huisartsenpraktijk heeft elke étage een specifieke kleur gegeven, en die van mijn huisarts is knaloranje. Als je daar dan binnenkomt, knipper je als vanzelf een aantal keren met je ogen. Terwijl ik natuurlijk van deze kleur hartstikke vrolijk word, en dat is wel fijn als je daarnet bijna van je fiets werd geblazen door een opkomende storm, wat me weer eens overviel (maar dat terzijde). Die kleur doet wel iets met je stemming, dus het is psychologisch verantwoord, of psychologische oorlogsvoering in tijden van vrede. Het is maar hoe je dat bekijkt.

Ik heb een hele fijne huisarts, soms is hij beschikbaar, maar da’s maar weinig. Soms ook ontvangt een van de centrum co-assistenten me, en dan ben ik duidelijk niet zo gelukkig achteraf. Mijn eigen huisarts vraagt dóór, hij is dus erg doortastend en lacht ook altijd hartelijk mee om mijn grapjes.

Mijn kwaal is niets ernstig, bij de weg, het is een slijmbeursontsteking die doorwerkt door mijn hele arm, dus nu mag ik weer een rondje fysiotherapie doen. Hopelijk werkt dat.

Tot slot van mijn tienminuten-gesprek gaf mijn huisarts me een enquête-formulier mee. Hij vroeg me eens kritisch te kijken naar de praktijk en wat zinvolle overpeinzingen door te geven. Natuurlijk heb ik hem direct een tip gegeven over verbetering van hun website, want die kan in vele opzichten geoptimaliseerd worden. Ik presenteer mezelf daarbij op een zilveren blaadje, maar je weet maar nooit wat dit oplevert.

Ik ben natuurlijk een beetje gek, en dat weet hij, maar dat zijn alle leuke mensen van nature…