Eén van de redenen dat ik begon met bloggen was dat ik me veilig waande. Geheimzinnig verstopt achter een computerscherm en een toetsenbord. Ik zou lekker anoniem online bezig zijn. Waar ik zwoeg, bijna elke dag, over blogposts die met bloed, zweet en tranen tot stand komen.

Alles is cool, daar op die plek, in mijn veilige schrijversholletje. Het enige waar ik me in beginsel zorgen over maakte was een tekst te kunnen schrijven, een afbeelding op te snorren die er een beetje bij past. En dan op die verrekte publiceerknop te drukken, en afwachten of daar een reactie op komt.

De verhalen die ik op mijn blog zou plaatsen zouden niet echt over mijn eigen leven gaan. Het moest een geromantiseerde versie worden van mezelf. Over mezelf. Ik had totaal geen restricties in gedachten. Het kon elke kant uitgaan, immers, die ikzelf maar wilde. En geloof me, ik beleef daar elke dag opnieuw een gigantisch plezier aan.

Meer dan eens verbaas ik me over mijn eigen pennenvruchten. En kennelijk verbaast het die ander ook. Meer dan eens krijg ik complimenten, en waar ik het vaak het meest verwacht, juist ook weer helemaal niet.

De laatste jaren ontvang ik meer mails of ik mijn blog wil lenen aan de commercie. In deze uitnodigingen wijdt men uit over mijn talent om hun producten te voorzien van een positieve dan wel negatieve recensie. Men ziet graag dat ik dan liefst driemaal een link leg naar dat product op de site van dat bedrijf en stelt daar een bepaald bedrag tegenover. Iedere handige dodo weet dat daarover te onderhandelen valt. Bij mij valt het gelijk stil, echter.

Ik heb dan ook direct een geldig excuus voorhanden, dat ik geen extra inkomsten mag genereren. En ik verschuil mezelf daarachter alsof ik er oprecht blij mee ben. Ik ben er ook oprecht trots op. Net zoals ik mezelf achter dat beeldscherm en toetsenbord verschuil. Want, ik hoef niks meer, maar ook niks minder.

Sommigen begrijpen dat gratis bloggen niet langer. Ze vinden dat het geen recht doet aan hen die wel een inkomen weten te halen uit hun blog. Ik vind dat echter niet zo onverzoenlijk als dat het lijkt. Ieder mag – wat mij betreft – zijn eigen ding doen. En probeer iedereen in zijn eigen waarde te laten.

Ik vertel mezelf dat dit nu de meest romantische versie van mezelf is. Voortkabbelend tussen zin en onzin. Een verhaal of het echte leven. Ik ben maar die blogger en niet die broodschrijver. En zolang ik voor mezelf die nuance kan vinden, blog ik fijn verder op deze fiets.