Soms wordt het me gewoon teveel: al die doden die voorbijkomen in het nieuws. Al die narigheid, vooral wat mensen elkaar allemaal aandoen. En dat heeft dan weer alles te maken met pijn, verdriet en verwachtingspatronen, volgens de specialisten die daar iets over kunnen vertellen.

Iedereen heeft pijn, verdriet en verwachtingspatronen, maar lijkt het van of voor die ander nooit genoeg te vinden. Men vindt dat die ander nog meer van dat alles moet ervaren, of anders maar dood moet. Ik kan er niet bij met mijn hoofd. Want het is toch niet te behapstukken allemaal?

Wat bezielt een mens dat hij zover gaat een ander schade te berokkenen? En hoe kun je jezelf nog in de spiegel aankijken, als je die ander wat hebt aangedaan? Het kán toch onmogelijk een vergoelijking zijn voor je eigen pijn en verdriet?

Mijn relativeringsvermogen vertelt me dat het niet genoeg is om een petitie te ondertekenen tegen wapens. Het is potdorie een hele industrie, waar grof geld mee verdiend wordt. Je kunt tegen de mens die bovendien zo graag een wapen wil – als verlengstuk van zijn penis – niet zeggen, dat hij maar eendjes moet gaan voeren. In plaats van.
Maar mijn hemel, wat zou ik graag zien dat we allemaal wat vreedzamer geconditioneerd zijn.

Natuurlijk sluit ik mezelf er af en toe helemaal van af. Een paar uurtjes even geen nieuws binnenkrijgen, is alsof de hemel op aarde is geland. Dat heeft een mens dan ook af en toe wel nodig.

Ik betrap mezelf erop, dat ik verwoede pogingen onderneem om zelf als een soort van bliksemafleider gezien te worden. Van de weeromstuit gedraag ik me lieflijker, aardiger, en bovendien toleranter ten aanzien van iedereen. In de hoop er maar een glimpje positiviteit voor terug te ontvangen. Alsof het de laatste Joker is, die ik nog kan inzetten…