Een van mijn meest obscure fantasieën is dat ik op het moment dat ik sterf mezelf terugzie en wat mijn Karma dan eindelijk voor mij gaat doen. Dat ik de Mount Everest niet beklom omdat ik ondertussen te preoccupeerd was met mezelf. Dat ik die verdraaide smartphone te lief had in plaats van one-on-one relaties te onderhouden. En dat al die min of meer hilarische pogingen en ‘val’-partijen – daar waar ik echt goed deed of de ‘fout’ inging – me ietwat hardvochtig zullen worden gepresenteerd op een dienblad. In de vorm van een terugblik.

En dan geloof ik niet eens in het hiernamaals. Nog niet althans. Of stiekem dus dat kleine beetje wel.

Dus greep ik in heilige paniek eens naar mijn calculator, en probeerde een berekening te maken van al die jaren dat ik wezenlijk hier schreef. En wat ik schreef. En hoe ik altijd weer probeer een blogpost eruit te hameren, soms met iets te veel pijn en moeite, waar jij als lezer ook wat aan hebt. Hoe ik dan worstel, om maar niet te hoeven schrijven hoe ik mijn vuilniszakken wegbreng en daar niet terecht kan wegens overvol. Ik wil niet elke keer weer schrijven over welk een hekel ik koester aan het doen van het huishouden. Don’t we all, immers, denk ik dan. Ik wil iets schrijven waaruit mijn ‘helicopter view’ blijkt. Je-weet-wel, mastering human life.

Dus moeten al mijn blogposts iets van dat grootse meeslepende uitdragen.

Ik moet en zal op de een of andere manier prediken dat geluk in de kleinste dingen schuilt. Terwijl iedereen allang weet dat er momenten zijn dat je je gelukkig mag wanen. Waarin je je gewaar wordt van je bloedeigen sereniteit. Omdat je dat geluk ook een beetje moet afdwingen met af en toe een spelletje blufpoker. Zonder dat ik me daarbij profileer als een of andere losgeslagen en over het paard getilde ‘life coach‘, want ik weet maar al te goed dat ook ik mijn eigen leven nóg beter op de rit kan zetten. Dezelfde feel wat de rest van de wereld ook verkondigt. Dat ik dat reeds probeer te doen sinds 2002.

En dat ik het fijn vind dat al die mensen – sommigen reeds vanaf het prille begin – me lezen. En dat ze zelfs al ben ik soms godsonmogelijk veranderlijk qua domeinnaam, een rotsvast geloof hebben in mijn kunnen en schrijfskills. Ik denk dat ik het hoe dan ook, nog wel een kwart eeuw ga volhouden. Als was het om mijn Karma maar een klein beetje bij te schaven…