Review #TheForceAwakens #StarWars

Spectaculair was het zeker, deze filmvertoning van Star Wars, the Force Awakens. De hoofdpersonen spraken me allemaal aan, zeker Rey. Eindelijk dan een vrouw in de hoofdrol.

En toch, toch zat ik stiekem te wachten tot Yoda zijn entree zou maken. En dat gebeurde niet. En dus maakte dat de herrijzenis van een nieuwe Yedi iets minder geloofwaardig. (Nu is dit fictie natuurlijk. Dus in hoeverre kun je dan spreken over geloofwaardig?) Vandaar dat ik hem toch even als leading image hierboven afbeeld.

Ergens vind ik het wel enorm prettig dat Rey (Daisey Ridley) mocht uitgroeien tot een vrouwelijke volwaardige Yedi. En dat zelfs Ren het onderspit moet delven omdat het goede het altijd weer overwint van het kwaad.

Maar ergens – deep down – had zo’n Yedimeester een gruwelijk interessante band moeten ontwikkelen met Rey. En dat, ontbrak er een beetje aan. Naast het ontbreken van de wijze raadgevingen van Yoda, vond ik de film wat koeltjes overkomen.

De enige warme band die tussen twee mensen echt goed verbeeld werd, was die tussen Han Solo (Harrison Parker als vanouds) en Princess Leia (Carrie Fisher). Maar ja, dat zijn dan ook die twee oude rotten die weten hoe warmbloedige relaties te onderhouden. En dat ook kunnen overbrengen op het witte doek.

Als altijd was ik heftig gecharmeerd van de robots in deze film. BB-8 kon me vertederen.

Ik zal als altijd een vrijwel eersterangs fan blijven van deze speelfilm, dus al met al is The Force Awakens zeker een aanrader. Al is het alleen maar om voor heel even jezelf te verliezen en te vertoeven tussen twee hele andere werelden.

#WOT deel 1: verbinden

Mond-tot-mond reclame, daar moet ik het van hebben, these days. Het mooie daaraan is, dat men te spreken is over mijn inzet en werkvlijt. Dat vind ik altijd een groot compliment. Ga ik van groeien en bloeien, zeg maar.

Neemt niet weg, dat ik het nog altijd moeilijk vind om in als die verbinding eenmaal tot stand is gebracht van die ander te vragen wat er tegenover zou moeten staan als ik op #dtv-basis iets voor die ander doe. Eigenlijk zou ik een lijstje met wensen moeten opstellen.

Verbinden ~ aaneenvoegen, binden, combineren, conjugeren, copuleren, engageren, samenbundelen, schakelen, aaneenschakelen, aanhechten, aansluiten, breien, koppelen, liëren, paren, samenvatten, samenvoegen, verenigen verplichten omzwachtelen

Op zich vind ik het altijd zelf prettig als ik taken snel kan verrichten, maar dat betekent dat die ander vrijwel geen inzicht heeft in welke taken ik uitvoer, en welke hoeveelheid aan werk dat behelst.

Dus tegenwoordig geef ik vrij nauwkeurig aan wat ik allemaal doe. Nadien zijn relaties meestal zeer verbaasd, dat het opzetten van een website zoveel meer aan handelingen en onderhoudsklussen bevat dan zij in eerste instantie konden denken. Bevroeden.

Het is zonder meer interessant hoe ook binnen een website alles weer verbonden blijkt. Als een kwetsbaar touwtje hangt een site aan elkaar.

Maar dan moet je wel totale openheid geven. Dat is mensen betrekken bij hun eigen ding. En eigenlijk, probeer ik altijd weer dat enthousiasme van alles ‘zelluf’ doen over te brengen. In de wetenschap, dat als ik het kan, die ander dus ook.

Ik ben dus die daadwerkelijke verbinding tussen de website en zijn gebruiker. Tussen WordPress en blogger in spé of – indien men nog geen gebruik maakte van WordPress – de meer ervaren website-gebruiker. Ik ben dat draadje dat alles duidelijk moet maken. Ik spin de draadjes aan elkaar.

Dat is een dagtaak. Maar wel een mooie. Omdat ik merk dat men – zodra men die verbinding met zijn eigen site heeft – een nieuw – online – leven gaat leiden. Eentje waarop men terecht trots mag zijn…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het door moi overgenomen, vervolgens Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.

Druk zijn is maar een beleving

“Druk, druk, druk!” is het antwoord vaak als je iemand vraagt hoe het ermee gaat. En dat is een antwoord dat je kunt verwachten, maar niet waar ik naar vraag. Ik hoef natuurlijk ook niet te horen, dat je zo lekker mindful bezig bent de laatste tijd. Ik wil een antwoord, ergens, daar tussenin. Iets waaruit blijkt, dat je lekker in je vel steekt bijvoorbeeld, of even juist niet.

Ik vraag dus altijd even dóór, als men stelt het vréselijk ‘druk’ te hebben.

En dan zie je ze schrikken.
“Wat wil je werkelijk hóren?” nog net niet in paniek, zoeken ze naar antwoorden die dat vluchtige bestaan vergoelijken.

Er is een legio aan vragen die ik lekker onbeschaamd op ze afvuur, gewoon om tot de kern der zaken te komen. Misschien had ik beter psycho-dingussen gaan doen, en inderdaad ooit een start daarmee gemaakt door bij de Open Universiteit een studie psychologie te beginnen. Het vooruitzicht, dat je dan alleen nog maar met nare ervaringen van anderen te maken krijgt, waar een constructief bouwen aan een toekomst niet zo één-twee-drie wil vlotten, deed me echter terugdeinzen.

Mijn dwingende blikken op een diepzinniger gesprek blijf ik hanteren. Ik heb de ervaring dat mensen juist dan even dat rustmomentje krijgen. Een soort van mogelijkheid om te reflecteren wat de status van hun bestaan nu werkelijk is.

Vaker wel dan niet, betekent die grote drukte waaraan mensen lijden(!) dat ze ongeëvenaard in hun vrije tijd wat me-time proberen in te plannen. En dat ze bang zijn dat die ander iets van hun ‘wil’. Of dat ze iets ‘moeten’ doen, waar ze geen zin in hebben.

Druk zijn is in mijn ogen dus louter een beleving. Een vergankelijk beeld. Iets tijdelijks, dat men louter uit zelfbescherming hanteert. De wil en motivatie om meer te werken aan vrije tijd en me-time. Zolang je jezelf niet voorbij rent, en te snel wil leven, lijkt die ervaring of beleving legitiem. Maar mijn ervaring is dat zij die geen tijd hebben, er vooral niet mee om kunnen gaan…

Onschuldig, totdat het tegendeel…

Eigenlijk had ik er niets over willen roepen, de zaken die nu aangespannen worden tegen Bill Cosby. In ieder geval niets, voordat er een uitspraak of meerdere is/zijn. Maar wat als je zelfs daarover twijfels zou hebben? Ik heb al diverse keren meegemaakt dat ook die niet altijd zuiver zijn.

Nu sta ik er nogal ambivalent tegenover. In eerste instantie dacht ik, hoe makkelijk is het eigenlijk om iemand kapot te maken?

Nu er meerdere dames aan de bel trekken vanwege zijn escapades op het gebied van seksueel misbruik, begin ik toch een weinig te twijfelen.

Ik twijfel niet eens aan de waarheid van zaken. Ik twijfel aan het verstand van een man als Bill Cosby. Hoe komt het dat een man van dermate proporties zich zo handhaaft? Is dat een machtspel? Waarom zijn heren – zodra ze een bepaald niveau bereiken – niet langer in staat om hun penis te bedwingen?

En ik moet eerlijk bekennen dat ik toch enigszins teleurgesteld ben in de beste man. Dat je dat al durft te zeggen, terwijl er nog niets in zijn voor- of nadeel is beslist.

Pix hoeft dat grootse meeslepende niet zo nodig meer

Ik schijn mijn masker te hebben afgelegd. Heb plaats gemaakt voor een minimalistischer leven. Waarin ruimte is voor de kleinere dingen die ik nu nog meer waardeer dan dat grootse en meeslepende theatrale gedoe. Dat liet maar weinig ruimte voor wat ik ervaar als innerlijke manifestaties. Om je handen te zien werken aan het bouwen en structureren van wat je zelf wilt creëren, schenkt meer voldoening dan ooit.

Het vergt blijkbaar tijd. Het vergde een carrière die nooit echt van de grond kwam. Ooit waren dat desillusies. En bijna een burn-out die je deden inzien dat de kussens die je dagelijks uit pure nijd door je kamer smeet – om de vazen en het overige servies maar te ontzien – die pure noodzaak tot zelfverwezenlijking deden groeien. Omdat je uit pure onmacht iets tot stand wilde brengen dat uit jezelf komt. Dat je jezelf plots ook realiseerde dat je niet vrolijk of voldaan raakte door andermans werk uit handen te nemen. Maar dat je eigen initiatieven kan ontplooien en een baan maken voor jezelf meer voldoening biedt.

Ik zie nu ook wezenlijk meer dan vroeger. Ik zie kleine gebaren, kunstjes van die ander, ik zie meer geluk in kleine dingen. Ik ben niet (langer) jaloers of streberiger dan die ander. Ik probeer die ander ook niet na te doen. Ik gun een ander ook dat succes. Ik vraag me oprecht af, of dat alles niet ook een klein beetje te maken heeft met volwassen worden. Het zal ongetwijfeld daarmee verband houden.

Wezenlijk ben ik daarmee ook wat diepzinniger geworden. Dat inlevingsvermogen is gegroeid. Ik kan me danig verbonden voelen met alles wat niet alleen een ander doet, maar weet ook dat die connecties me dankbaarder stemmen, zonder er sentimenteel over te worden.

Ik weet ook dat ik sinds ik schrijf – hetzij hier op dit blog dan wel in mijn dagboek – ervoor heeft gezorgd dat ik die knagende onzekerheid die ooit aan me vrat kan laten varen. Ik heb mijn oude zielenroerselen verwerkt en daarmee ruimte ingebouwd voor dat wat gaat komen. Dat doet schrijven met je. Het houdt dat grootse meeslepende in proporties. En maakt dat je het kleine wat meer waardeert.