24 september 2018

Herfst

Regelmatig word ik voorbij gescheurd door rasechte fanaten die sporten als joggen of het racefietsen beoefenen, tijdens mijn ochtend- en middagwandelingen. Dat deert me niets. Ik bekijk ze wel wat kritisch, lach er vervolgens om en loop dan weer gestaag door. Naast wandelen wegens de gezondheid en het pure buiten vertoeven, geniet ik van de wind tijdens deze Herfst. Wind heeft iets koesterends. Iets in haar kracht, in het toenemende maar ook afnemende, in die ruis langs mijn oren, door die stoere wervelwinden te dulden, weet ik mijn gedachten altijd weer te ordenen.

Achter die ferme wandelingen van mij, op slakkengang, zit een logische denkwijze. Ik heb tot tweemaal toe rugklachten gehad. Nee, niets serieus of ernstig, maar ik loop de pijn er als het ware zomaar uit. En hoewel mijn enkels niet al te sterk zijn, vooral nadien, voel ik me toch altijd weer wat leniger en veerkrachtiger omdat ik dat alles kan trotseren.

Ik weet dat iedere Herfst me opnieuw kan prikkelen. Zijn mooie momenten voortbrengt. Al was het alleen al vanwege de kleursetting vanwege het langzaam veranderen van de kleur van vallende blaadjes, die hoe triest ook, zachtjes worden losgelaten door zijn stam. Al was het om kastanjes te zoeken, en een Herfstbord te creëren, voor op tafel thuis als een continue herinnering aan hoe goed en mooi dit leven is. In al haar pracht…

23 september 2018

Voortgang

Destijds volgde ik een opleiding, en ik meen dat het in een van de paragrafen in een definitie stond van het eerste hoofdstuk van het boek Bedrijfseconomie of iets dergelijks. Daar stond heel duidelijk: ‘de eerste prioriteit van een bedrijf is voortgang’. Ik vond dat een hele logische definitie, eigenlijk. Maar natuurlijk wil iedereen iets dergelijks, niet alleen bedrijven.

Vandaar mijn redenering dat ik nu het gevoel lijk te hebben in een vicieuze cirkel te zijn beland, hetzij door omstandigheden, hetzij door wat ik zie, voel, denk en hoor. In het kader van mijn welbevinden, neem ik vandaag even een pas op de plaats. Een pauze op zondag lijkt dan een juiste dag. Als was dat een confessie, een belofte aan mezelf.

Soms moet je even buiten je kaders gaan zitten. Jezelf ook buiten al die beperkende kaders plaatsen. Dan moet je jezelf het tegendeel kunnen bewijzen. Het kan slecht, maar het mag beter. Alles mag onzinnig lijken, maar het kan ook zinvol zijn. Op die fiets.

Soms wilde ik dat ik het geduld had even te gaan zitten, en te haken, of breien voor mijn part. En dat ik tijdens dat werkje louter mooie gedachten kon koesteren, zonder op hol te slaan. Normaliter kan ik dat ook wel vinden in het coderen van een site, bijvoorbeeld, maar nu even niet. Of misschien toch wel, als ik mijn gedachten maar op nul heb kunnen zetten.

Die nulzone, die is me vandaag heilig. Maakt niet uit wat die ander wil. Maakt niet uit, hoe hoog of laag men springt. Per vandaag draai ik de rollen om. En wie weet, bevalt me dat wel…

22 september 2018

Horizonten

De horizon strekt zich voor me uit, als ik vanaf mijn lady like sofa lui lig te hangen. Ik zie wolkenpartijen die steeds andere patronen en kleurschakeringen vertonen, niet te beschilderen, denk je. Blauwe luchten en witte wolken, zo fluctuerend en indrukwekkend, per seconde zie je het veranderen. Steeds in een andere format. En dat alles vertelt verhalen. Verhalen die ik zelf zo graag zou horen en lezen. Ze zijn soms niet te vertalen. Of te beschrijven. Het is niet vast te leggen, voor mijn gevoel en conform mijn denkpatroon.

Ik kan me een keer herinneren dat ik een flinke griep had. En dat ik het ineens beu was, dat ziek zijn. Ik pakte het boek wat voor me lag, en besloot het te vertalen naar het Engels, wat natuurlijk overbodig was, maar hee, ik was even bezig. Ik had wat omhanden. Hoe saai deze omstandigheid ook leek. Het vergrote wel mijn woordenschat. En zodra ik dat in vertaling omzette, hoorde ik zo’n typisch ouderwetse Engelsman de zin uitspreken. Wat een stukje fantasie al kan doen, om een leven draaglijk te maken.

Vannacht droomde ik dat ik datzelfde boek nu in een film goot. Ik moest het verfilmen, Ik deed vrijwel alles zelf, de regie en productie, het knippen en plakken van het uiteindelijke resultaat, zelfs de catering en als ik het zonder acteurs had kunnen doen, deed ik dat ook. Maar niets van dat alles. De acteurs zetten een grootse theatrale prestatie neer.

De film omvat een stevig staaltje fotografie. De wereld en de natuur werden zonder al te veel filters, in al die schakeringen, op de gevoelige plaat gelegd. Als in buitengewoon fabelachtig. Zoals een berg een fenomenale prestatie is, luchten een grandioos spektakel, met veel paarden en een Indianenstam die hun eigenste stukje aarde al vechtend en overlevend probeerden vast te houden.

Volgens mij verdien ik minstens een prijs van het soort Oscar voor dit bravourestuk. Als het eens echt was… Zucht!

Scroll Up