Iedereen heeft zijn mond vol over passie: ‘Vind die passie en volg het!’ Edoch, kon als kind nooit echt iets anders dan muziek mooi vinden. Mij leek het wel wat, zo’n leven op een podium, maar aangezien ik mijn hele leven al stoei met verminderd gehoor, kon ik het niet maken dát de wereld aan te doen. Je mag wel wat zuiverheid van een rasechte diva verwachten, immers. Dat terzijde.

Ik vind het al mooi als een kind in staat is te begrijpen wát passie nu precies behelst. Hoeft het wat mij betreft nog niet eens een passie te hebben. Laat zo’n kind eens proeven, ruiken en aftasten. Dring een kind niet iets op. Laat zo’n kind zich af en toe eens lekker vervelen, want daar word je pas écht creatief van.

Het kan natuurlijk ook zijn, dat ik een laatbloeier ben, of dat ik té veel en té lang onder de indruk was van de echt gróten der aarde. Er zijn er nogal wat, die me steeds opnieuw verbazen dan wel verwonderen.

Het moment van die eigen passie ontdekken kwam voor mij wezenlijk toen ik even een poos louter op mezelf aangewezen was. Ik verveelde me vrijwel direct. Maar ontdekte dat bij alle visuele dingen die ik zie, direct denk, dat ik het anders zou doen. Of dat ik iets direct mooi of spuuglelijk vind. En daarnaast, zie ik bijvoorbeeld als ik een huis betreed hoe ik dat zou willen inrichten. Ik kwam er na mijn dertigste pas achter dat ik een behoorlijk ontwikkeld ruimtelijk inzicht had. En dat kwam ook naar boven toen ik via een reïntegratie-traject de resultaten van een IQ-test kreeg voorgeschoteld. En zelfs daaruit kwam toen een voorkeursberoep rollen: Tadaa… webdesigner.

You don’t have to be great to start, you have to start to be great.