Soms zink ik even diep weg in mijn brein. Op zoek naar de simpelheid van het bestaan is ‘coderen’ dan de ultieme bezigheid om zelfs het begrip mensheid helder te krijgen.

Als alles vlot, dan werkt mijn coding. Krijg ik dat bekende toontje als teken van error, dan klopt er iets niet. Echt, simpeler krijg je het niet, toch? Soms mocht ik willen, dus, dat de mensheid ook zo werkt. Helaas, dat doet het niet. Of vaker niet, dan wel.

Soms mocht ik willen dat ik mensen kan vragen een fouttoon uit te kramen als ik iets zeg of doe, wat misverstanden oproept. Omgekeerd mag ook. Graag.

Dan heeft het leven weer zin, zelfs als er nog drie ‘schroefjes’ overblijven…