Barpraat zonder illusies

B

Heel af en toe lijd ik aan HSI – vrij vertaald is dat homo sapiens inanitie – en dan wil ik me even losrukken van deze planeet. Ik fiets dan laat op de avond ijzig kalmpjes richting mijn dichtstbijzijnde stamkroeg, laat mezelf langzaam op een barkruk neerzijgen, en vraag de bartender me iets in te schenken met maakt niet uit wat, als het maar veel alcohol bevat (dat rijmt, maar who cares?).

Ik keek eens om me heen en zag dat gepeupel van divers allooi. En in elke andere omstandigheid zou ik daar graag een observatie van maken, een studie op zichzelf. Dit keer negeerde ik mijn interesse volkomen.

Ik zat aan de bar een beetje te kniesoren als een chagrijnige Gremlin die het liefst in dat donkere hoekje van de bar sigaretten weg stoomt en de zoveelste whisky on the rocks door de strot duwt. Ik denk dat dat opviel. De barkeeper plaatste het drankje op het bierviltje en gaf me een knipoogje. Hij wist echter genoeg over stemmingen van de mensheid dat over het algemeen kroegen bezoekt, om te weten dat hij me even in mijn eigen sop moest laten gaar laten koken.

Maar dat knipoogje van een man die ik natuurlijk never nooit niet zou moeten vertrouwen, dat deed me wakker schudden. Dus dronk ik mijn drankje rap leeg en bestelde daarna een cocktail. Zonder de naam ervan te roepen, het had net zo goed de Mojito kunnen zijn, kwam de barman zelf met de suggestie voor een degelijke cocktail wat mijn bestaansrecht teniet zou doen.

Sex on the beach, doen?’

Weer dat knipoogje. En verdomd dat het me beter deed voelen. Heel even vergat ik mijn smart, zelfs, en startte een geanimeerd gesprek met de beste man over louter futiele onderwerpen met dat dronken ondertoontje, waar ik me nu nog een beetje voor schaam.

We flirtten wat heen en weer, maar ik wist vooraf dat ik het daarbij zou laten. Ik had niet de illusie dat een nachtje wilde seks met deze vreemdeling me weer op het rechte pad zou zetten. En dus, want mijn hemel, kon ik het leven na een uurtje of wat weer volledig aan. En toog als een gelukkig mens weer op huis aan. Half slingerend op de fiets, dat dan weer wel.

Ergens heb ik nu het gevoel dat ik een waarschuwing moet achterlaten. Dames, hoed u voor deze onbeschermde menssoort! Bartenders zijn levensgevaarlijk…

0
0

About the author

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

5 comments

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

By Pix

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

  • Cin 23 oktober 2021 at 14:28 on Delen?Heel herkenbare vraagstukken. Ook ik heb best getwijfeld of ik wel weer elke dag wilde delen op twitter en facebook.
  • Paul 11 september 2021 at 17:10 on WordPress-perikelen in de vroege ochtendHet blijft knap hoe je je weg vindt in de achterkant van Wordpress, Irene.
  • Micheline 7 september 2021 at 20:34 on WordPress: 18 jaarEn jij maakt er mooie sites mee. Maar oh oh, wat wordt er elders verschrikkelijk veel bagger geproduceerd.

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.

%d bloggers liken dit: