Een glazige blik

E

Je zult maar Bill Gates heten, dezer dagen. Nee, ik ken de beste man natuurlijk niet, althans niet persoonlijk, maar als ik alle ‘roddels’ over hem, een mogelijke vaccinatie tegen het Coronavirus en o.a. ook 5G, moet geloven dan besloot ik terstond dat een suïcide de enige oplossing is. Voor mij geldt dat dan weer net niet, maar ik word wel een beetje moe én spontaan depressief van die #viruswaanzinnige mededelingen, die je – zelfs – ongevraagd om de oren worden geslagen.

Ik meet mezelf dan voor even een glazige blik aan. Zo een van: verstand-op-nul en laat die ander maar even krakelen. Het moet er blijkbaar even uit, en ik kan nadien toch weer even storm afblazen door het gewoon van me af te schrijven en er vervolgens klaar mee te zijn. 

Deze #viruswaanzinnigen werpen zich niet alleen voor zichzelf op, maar ook voor onze kinderen, en de kinderen daar weer van, zeggen ze. Iets in de trent van hoe onze kinderen’s kinderen aan klompen moeten komen. Welnu, daar hebben wij binnen ons gezin een uitvinding op gevonden; ‘ze zoeken het zelf maar uit.’ Dat deden mijn voorouders immers ook, toen men die gruwelijk angstige ontwikkelingen met betrekking tot de komst van de trein, de Spaanse griep, het vliegtuig, en ja zelfs de computers, moesten zien te overleven. Wellicht dat ‘onze’ kinderen én kleinkinderen daar weer briljante oplossingen voor vinden? Ik acht ze ertoe in staat.

Op één punt geef ik ze gelijk, want die overdreven ontsmettingen overal kunnen alleen een bacterie doden, maar toch net niet dat Coronavirus. Maar ik wil dan wel snappen dat een anderhalve meter afstand van belang is om tenminste die #viruswaanzinnigen op afstand te houden, al menen zij dat dat absoluut niet nodig is. Ik pleeg dan te zeggen dat ik mijn oude moedertje met astma niet graag op de IC zou willen zien, waarna ik zelf op minstens drie meter afstand wegdeins.

En als dat én mijn glazige blik hen min of meer niet genoeg vertelt, dan is daar altijd nog die tijdelijke ‘mute’-knop op Facebook. Zodat je ze niet al te hard – persoonlijk – voor het hoofd stoot door ze te ontvrienden, want ik wil hun situatie immers niet nog meer verergeren. Pun intended.

0
0

About the author

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

2 comments

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Tja, die anderhalve meter is wel een dingetje aan het worden. Ik had vandaag een collega die in mijn nek stond te hijgen. Nu moet ik dus ook weer niet te assertief – zeg maar agressief – gaan worden. Mijn ‘Man, pleur toch eens een paar meter op’ is niet netjes natuurlijk. Maar je, als we nu gaan denken dat het virus foetsie is, mep ik vocaal ferm om me heen. Ik heb ook mijn rechten.

    • @Mies: Haaaa… welkom terug… 😉 Ja, je doet het uiteindelijk niet alleen voor jezelf dat.

By Pix

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

  • Cin 23 oktober 2021 at 14:28 on Delen?Heel herkenbare vraagstukken. Ook ik heb best getwijfeld of ik wel weer elke dag wilde delen op twitter en facebook.
  • Paul 11 september 2021 at 17:10 on WordPress-perikelen in de vroege ochtendHet blijft knap hoe je je weg vindt in de achterkant van Wordpress, Irene.
  • Micheline 7 september 2021 at 20:34 on WordPress: 18 jaarEn jij maakt er mooie sites mee. Maar oh oh, wat wordt er elders verschrikkelijk veel bagger geproduceerd.

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.

%d bloggers liken dit: