Het verwaarloosbare knobbeltje

Het verwaarloosbare knobbeltje ~ @iPIXtitude.nl

Des morgens trek ik vaak gekke bekken naar mezelf in de spiegel. Dat is louter om gelijk bij het ontwaken in de juiste stemming te komen. Ik steek mijn tong eens uit. Ik lach naar mezelf. En nog meer van dat soort vage en tegelijkertijd maffe uitdrukkingen. Meestal werkt het. Dit keer niet.

Want toen was daar dat moment dat ik heel even schrok omdat ik een knobbeltje ontwaarde aan de zijkant van mijn tong. Zag ik het wel goed? Rechts, zo halverwege? Ik slikte even, trok mijn tong terug. Stak hem weer uit, en bestudeerde het geval van boven, onder, links en rechts. Mijn vinger trachtte het knobbeltje ook te bewegen om te zien of het nog enigszins flexibel was. En dat was het. Gelukkig, dacht ik nog. Flexibiliteit leek me beter dan een vastgeroest knobbeltje van heb ik jou daar.

Nu ik er over na ging denken, er omheen was het ook wel een beetje pijnlijk. Maar kom, had ik niet gewoon een keer te hard op mijn tong gebeten? Het was vast niets om me zorgen over te hoeven maken?

Zelfs niet omdat mijn broer afgelopen december nog het leven liet aan die rotziekte. Zelfs niet als je zelfs over buurtjes hoort dat ook zij nu… Ja, ik hoor dat kanker flink om zich heen slaat momenteel, bij een heleboel mensen die ik dat absoluut niet gun. Maar goed, wie wens je dat nou helemaal toe? Niemand toch? Zelfs mezelf niet.

Ergens sloeg de paniek bij mij dus wel toe. Al hoopte ik dan wel vurig dat dat knobbeltje op een gegeven moment wel weer zou verdwijnen. En aangezien ik toch binnen een tijdsbestek voor mijn voet naar de huisarts moest, dacht ik, dat ik dat dan wel te berde zou brengen. Aldus geschiedde. Ik ging naar de huisarts en nog voor ik mijn pijnlijke rechtervoet besprak stak ik mijn tong naar haar uit en vroeg haar wat zij ervan dacht.

“Nu, toch maar even laten controleren door de KNO-arts!” was haar reactie. Op zo’n moment tref je me dan in de verkeerde hoek. Maar thuisgekomen was ik toch wel zo flink direct die afspraak in te plannen. Het duurde liefst drie (3) weken eer de afspraak zou plaatsvinden.

De afgelopen drie (3) weken heb ik thuis alles gedaan wat verboden is. Ik heb gezopen, gesnoven, gerookt, en op mijn kop gestaan. Ik het alles – mijn hele godganse leven – herbeleefd met een lach en een traan. Zelfs in het holst van de nacht in de storm en regen staan foeteren met als resultaat dat ik (bijna) ziek werd. Louter om mezelf te bewijzen dat ik toch – al was het maar voor een zeer kortstondige periode – GELEEFD heb.

Vanmorgen was de afspraak bij de KNO-arts en na een kort onderzoek werd ik gelukkig gerustgesteld. Het knobbeltje heeft vast geen kwaadaardige bedoelingen, aldus de arts. Het zal waarschijnlijk gewoon plotsklaps weggaan. Net zoals het ook ontstaan was.

Heb ik me daar weer even voor niets druk over kunnen maken. Gelukkig maar, want hee… stel je voor dat je niets meer hebt om je over op te winden?!

DELEN MAG:

Wat je niet wil missen:

Stoeien met papillotten ~ @iPIXtitude.nl

Stoeien met papillotten

Letterlijk mijn hele godganse leven stoei ik al met de lengte van mijn haar, al zit het dan meestal heel goed volgens de rest van...

Lees meer
Even Downton Abbey ~ @iPIXtitude.nl

Even Downton Abbey

Joh, ben eigenlijk nooit zo voor de kostuumdrama’s. Te stijf. Te statig. Maar Downton Abbey heeft uiteindelijk wel mijn hart gestolen omdat het zo piekfijn...

Lees meer

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: