Mijn wappiesvlucht

Een jaar geleden had ik nog leuk vrijwilligerswerk, totdat corona zijn gruwelijke intrede deed. De leidster van dat vrijwilligerscentrum bleek zo’n onnavolgbare wappie te zijn, hetgeen mij achteraf nog het meest heeft verbaasd. Maar iemand kan dan blijkbaar veranderen, of laat ik het zo stellen, waarschijnlijk wist ik nog niet goed genoeg wat er leefde bij die dame.

Want wat als je gezellig, schijnbaar luchtig en op mijn ietwat oppervlakkige niveau, koffie zit te drinken met die anderen en plotseling word je geconfronteerd met allerhande complottheorieën? Ineens wist ik niet waar ik kijken moest. Ik ging er dan ook niet met volle kracht tegenin. Ik liet het eerder wat over me hee waaien en dacht, ‘het is zo’n bui, die wel overgaat’.

Misschien had ik gelijk op de remmen moeten trappen? Want de volgende keren dat we weer eens schijnbaar gezellig koffiedronken kreeg ik opdrachten mee, toen ik in wel in ‘t verweer kwam. Ik ‘moest’ op Internet gaan zoeken naar onderwerpen als “Bill Gates en rechtszaken die tegen hem liepen” en ook overige complotten, die lukraak te vinden zijn op ons oh zo mooie en geweldig vrije Internet. En onze regering, ja die was er op uit om volledige macht op ons uit te kunnen oefenen, middels 5G natuurlijk en ook andere inperkingen van onze prachtige (voorheen) vrijheid. Joh.

Natuurlijk zei ik direct dat ik geen tijd had voor die onzin, en wel wat beters te doen had. Maar dat is blijkbaar toereikend genoeg voor die ander om je dan een ‘mak schaap’ te noemen, die louter de mainstream media wil volgen en de ogen sluit voor al het overige (leed).

Op het laatste moment, dat in dit geval na zo’n 4 à 5 keer koffieleuten, was ik het zo zat dat ik die leidster vroeg of ze zelf nou niet een beetje in een depressie schoot van al deze vermoeienissen des levens? Zonder zelf dat psychologiediploma op zak te hebben, komen die verhalen me immers als een psychosegesteldheid voor. Maar ze keek me ietwat verdrietig aan en zei, dat ze: “Gelukkig nog strijdbaar genoeg was!” om daarna de Tweede Wereldoorlog als onderwerp in dit gesprek toe te voegen. En dat betekende voor mij dat de maat vol was. Volledig. Ik ben opgestaan en heb het pand verlaten. Zonder nog gedag te groeten, overigens.

Dezelfde avond nog ben ik al mijn vrijwilligerswerk bij deze instantie gestopt. Met pijn in ‘t hart, en dat leeft blijkbaar nog steeds, zeer sterk, bij me. Ergens had ik vanzelfsprekend liever een ander eind bedacht voor deze situatie. Helaas, ‘t is niet anders en heeft het zo moeten lopen. En achteraf verbaast me mijn eigen resolute actie in dezen me nog het meest. In positieve zin.

1
0

Share Post

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

Wat je niet wil missen:

2 reacties

    1. @Marco: Was het maar een ‘eenvoudige verklaring’. Vind die opgelegde opdrachten om te zoeken naar complottheorieën op het Internet nog tamelijk ingewikkeld. En verwarrend bovendien.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: