Niet kort; wél pittig

N

Dat je soms geheel onbewust gedachteloos aan je haar zit te trekken, in de vurige hoop dat het daarmee sneller én lang groeit. Die wens van lang haar, al zit het – eerlijk gezegd – nu ook altijd best goed, heb ik dus al mijn hele leven.

Mijn haar heeft veel avonturen meegemaakt. Het heeft alle kleuren van de regenboog wel gehad. Was het de ene keer in dat flitsende TL-licht bijna knalgroen, omdat de coupe Soleil er te vroeg werd uitgespoeld bij een iets te drukke kapper, nog geen jaar later was het appeltjes oranje, omdat die stagiaire kapster dat toch wel een uitdaging vond. Het is paars geweest. Blauw. Bijna zwart. En nu is het dan eindelijk, conform de slogan: grijs, als in het ‘nieuwe blond’.

En elke keer, na zo’n spontane kleuropwelling, kreeg ik het spontaan Spaans benauwd, waardoor het mes er wéér werd ingezet. En ik een zeer kort, maar naar mijn mening, zeker niét píttig kapsel, kreeg aangemeten. En elke keer als het dan eenmaal kort is, bekijk ik mezelf met enige minachting in elke spiegel die ik maar tegenkom. Al weet ik mijn reflectie ook heel goed te mijden. Alsof ik wil voorkomen, dat ik alsnog teleurgesteld raak over mijn eigen aanblik.

Dat trauma is hoogst waarschijnlijk ontstaan in mijn jeugd. Tot mijn eerste levensjaar was ik vrijwel kaal, waarna het dan eindelijk groeide in een levendige krullenbos. En di Mama vond mijn korte krullende babyhaar vooral kort mooier. Dus liep ik tot mijn puberteit, en mijn grote afschuw, altijd rond met een kort hoofd. Als geknipt met de afdruk van een omgekeerde plantenpot als voorbeeld.

En natuurlijk stelt iedereen dan, dat kort juist die pittige uitstraling geeft. Wat ik tot op de dag van vandaag absoluut never nooit niet wil geloven. Van niemand niet.

Ergens dank ik nu de hemel, dat mijn haar vroeg grijs werd. Nu zijn er natuurlijk veel tinten grijs. Maar dit grijs heeft vooralsnog best wel een gave uitstraling. En de lengte ervan, die is ook in deze hoedanigheid best cool te noemen. Al wil ik dus bij vlagen dat het veel sneller zou groeien. Dat kan nooit snel genoeg, naar mijn mening.

Dus doe ik heden ten dage alles om die saaie en wat tuttig aandoende boblijn te boven te komen. Elke dag meen ik dat er weer een stukje extra ontwikkeling is. En geef ik mijn haar de meest koninklijke behandeling, wat ik denk dat het maar nodig heeft. En méér. Mijn ingewanden mochten willen, dat ik die net zo goed voedde. En zelfs mijn huid krijgt niet die waardering die het zou moeten krijgen.

Dat haar van mij is bijna net zo heilig als mijn ongetemde creativiteit. Die wildheid in groei mag zich spontaan dóór blijven ontwikkelen. Elke crisis voorbij. Immers, onbereikbare doelen gaan zo lekker lang mee…

0
0

About the author

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Add comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

By Pix

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

  • Cin 23 oktober 2021 at 14:28 on Delen?Heel herkenbare vraagstukken. Ook ik heb best getwijfeld of ik wel weer elke dag wilde delen op twitter en facebook.
  • Paul 11 september 2021 at 17:10 on WordPress-perikelen in de vroege ochtendHet blijft knap hoe je je weg vindt in de achterkant van Wordpress, Irene.
  • Micheline 7 september 2021 at 20:34 on WordPress: 18 jaarEn jij maakt er mooie sites mee. Maar oh oh, wat wordt er elders verschrikkelijk veel bagger geproduceerd.

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.

%d bloggers liken dit: