Tranen naar de hemel

T

De laatste 48 uur heb ik meer tranen geplengd, dan in dit hele voorafgaande jaar. Want gedurende kerstavond sloot ik per ongeluk poeslief op in mijn badkamer. De volgende morgen ontdekte ik het pas, en op zo’n moment verfoei en vervloek ik mijn slechthorendheid pas echt. Poes strompelde de badkamer uit als een dronken mannetje.

In eerste instantie dacht ik nog, dat ze zelfstandig had geprobeerd op de deurhendel te springen, om zichzelf te bevrijden uit de badkamer, en zich daarbij bezeerd had.

Omdat ik kerstontbijt zou vieren, elders, moest ik weg en schonk er verder niet te veel aandacht aan.

Die avond kwam ik vroeg thuis. Na de gebruikelijke volvreterijen nam ik me voor die avond voor pampus te gaan liggen. Maar na één blik op poeslief wist ik, dat het foute boel was.

Ze leek steeds weer te proberen te lopen, maar zakte door haar achterpoten, wat leek op verlamming. Ik vermoedde, ook mede omdat ze zo ontzettend in de war leek, dat ze een hersenbloeding of -infarct had gehad. Ze wilde niet eten, maar wel een weinig drinken.

Gedurende de uren die volgden kwam poeslief ook nog in ademnood, waardoor ik niet snel genoeg naar die verrekte telefoon kon grijpen om een dierenarts te bellen en gelijk die afspraak te maken.

Onze dierenarts, echt een dame met hart voor het beest, wist me met één blik op Spooky, al te vertellen dat de situatie er niet best voor haar uitzag. Dat was eigenlijk louter mijn eigen bevestiging. Al hoopte ik tegen beter weten in, dat die arts wondermiddelen bezat of dan tenminste nog poeslief beter kon toveren. Helaas had ze die andere opties.

Uitzoeken wat de misère veroorzaakt, wat haar leven met misschien extra morfine en overige medicatie iets beter maakte voor 2 à 3 dagen. Of de confrontatie aangaan met die geduchte genadespuit, als in geassisteerde euthanasie.

Ik koos voor het laatste. Hoewel mijn hart brak. Mijn tranen zaten de afgelopen dagen toch al zo hoog, en ik heb het gehele proces met recht half-instortend maar niet van wijken willen weten en met doorweekte ogen aangezien.

Poeslief zit hopelijk nu – na haar crematie – ergens op een wolkje te kijken naar hoe haar broerlief en ik ons desondanks moeten weten te redden.

Het is als nooit tevoren zó stil in huis, want haar continue gebabbel als in gemiauw gedurende de dag, vulde mijn huis altijd met veel plezier. We hadden elkaar samen altijd heel wat te vertellen, al wisten we dan volstrekt niet waar de ander het over had of konden we zelfs maar vermoeden wat die ander bedoelde. Ze was altijd vrolijk, aanhankelijk en wist zich om mijn vingers te winden. Met recht.

Ik zweer, nooit eerder was er zo’n lieve poes.

Nooit eerder – en ik heb er nu zo’n 3 moeten laten gaan – had ik het gevoel dat er zo’n lotsverbondenheid tussen mens en dier kon bestaan. Ze blijft in mijn hart, en ook een beetje hangen aan mijn ziel.

0
0

About the author

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

8 comments

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Soms verstoppen poezen zich als ze voelen dat ze doodgaan, heeeeeel misschien heeft jouw poezebeestje zich willen verstoppen, maar opende jij net te vroeg de deur. Vreselijk dat je je nu zo verdrietig voelt. Ik wens je heel veel sterkte hoor!

    • @Bernadette: Ja, dat kan inderdaad. De laatste weken sprong ze niet meer. Niet meer op bed, of á la sofa. Meestal kwam ze wel even een knuffel halen. Dat dringt nu achteraf pas tot me door… Snik. Dank voor je troostende woorden, da’s erg lief. 🙂

  • Een verhaal over het einde van een kattenleven trekt mijn aandacht altijd onmiddellijk… het lezen ervan laat mij steevast tranen wegslikken en zo ook deze keer. Het herkenbare gevoel van verdriet om zo’n lieve pluizebol. Heel veel sterkte ermee Pix.

    • @Jannie: Ja, is het niet hartverscheurend allemaal, mis die kleine rakker zo… heel stil in huis nu. Dank je voor de sterkte. 🙂

  • Achteraf merk je pas hoe een groot onderdeel van je leven zo’n huisdier is. Sterkte de komende tijd. Het zal verschrikkelijk wennen zijn, zo zonder maatje.

    • @Rianne: Nou inderdaad, zeg. Het is zo raar dat ze er niet meer is, en ook niet meer terugkomt… Dank je :).

By Pix

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

  • Cin 23 oktober 2021 at 14:28 on Delen?Heel herkenbare vraagstukken. Ook ik heb best getwijfeld of ik wel weer elke dag wilde delen op twitter en facebook.
  • Paul 11 september 2021 at 17:10 on WordPress-perikelen in de vroege ochtendHet blijft knap hoe je je weg vindt in de achterkant van Wordpress, Irene.
  • Micheline 7 september 2021 at 20:34 on WordPress: 18 jaarEn jij maakt er mooie sites mee. Maar oh oh, wat wordt er elders verschrikkelijk veel bagger geproduceerd.

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.

%d bloggers liken dit: