‘Ik voel me te oud voor dit verkleedpartijtje voor een date!’, dacht ik voor de spiegel en bekeek mezelf eens kritisch. Vanavond had ik dan eindelijk een afspraakje met mijn longstanding chatmaatje. Ergens op een voor mij bekende plek in mijn woonplaats zouden onze ogen elkaar gaan ontmoeten. Ik schudde mijn enigszins tuttige onzekerheidsgevoelens van me af. ‘Nee, casual!’ bedacht ik me, ‘Hij neemt me maar, zoals ik ben!’

Dus werd het mijn strakke jeans, waarin ik mijn lijf zo lekker kan voelen. Een gezellige wintertrui met matchende shawl die mijn decolleté zo prachtig doet uitkomen. Ja, je hebt en benadrukt dat nu eenmaal. Al ben ik niet altijd even trots op die lokkertjes. Mijn laarzen moesten de stoerheid van mijn uiterlijk nog accentueren. En qua make-up: ‘Nah!’ Een beetje vrolijke rode lipstick met smokey eyes. Geen rouge, want écht daarin ga ik altijd overboard met het resultaat dat ik dan een clown gelijk lijk. Ik schudde mijn haarbos even goed. Even een uurtje een klem erin en een mysterieuze lok zou mijn gezicht nog beter doen uitkomen. Hoopte ik. Ja, dat spannende moment dat je denkt dat het hem ook zal opvallen, maar wat ik uiteindelijk totaal vergeet als de ontmoeting eenmaal plaatsvindt.

En was ik nerveus dit keer? Niet echt. Hoewel die diepgravende nieuwsgierigheid me altijd wel doet trappelen van ongeduld. En dat kwam die avond goed uit. Hij stond úren in de file. Gelukkig is er tegenwoordig die smartphone waarmee je onderwijl een statusupdate kunt doorgeven, anders was ik allang weer richting huis gegaan.

Dus bestelde ik een kop koffie, toen ik daarbuiten in die ijskou zat, onder de gloeiende terrasverwarming. Ik verbeeldde me dat ik hem dan zou zien aan komen lopen en zo kon verwelkomen.

Hij kwam uiteindelijk en ik pikte hem op bij een herkenningspunt. De kennismaking verliep gezellig, zoniet gesmeerd. Ik voelde me ‘at ease bij hem’. Úren hebben we aan dat tafeltje gezeten, aan de cola light omdat hij nog moest rijden. En zitten babbelen over God weet niet wat me op dat moment te boven kwam. En ik ben zo’n type die anderen graag het hemd van het vege lijf vraagt, zonder zelf al teveel te willen blootgeven.

Gelukkig kon hij het af, zonder spectaculair vervelende versierzinnen. En ergens was ik blij dat ik niet binnen vijf minuten al zijn tong in mijn mond voelde wroeten. Zouden ‘normale’ mannen dan nog steeds wél bestaan? Bij deze date kon en mocht het. En dat daar werd ik nadien vrolijk van. Zonder al te lang te hoeven speuren naar die leuke overeenkomsten die we samen toch wel hebben, had ik voor deze ene keer het gevoel dat het goed is, zoals het is.