Een ode aan critici

Als echte schrijvers onder ons geen lef hebben, dan praat men anderen graag angst aan. Het soort angst dat je ergste innerlijke criticus je ook tracht te voeden. Beide waanwijze criticasters leveren het soort kritiek, wat je vertelt dat je helemaal geen plezier meer mag hebben in wat je doet.

Ik weet dat mijn kracht niet zodanig ligt in het luisteren naar zo’n vileine vitter. Want mijn gevoel zegt dat er duizenden soorten van glorieuze vrijheid, om te schrijven wat ik wil, zijn en dat slaaf zijn aan een censor toch nooit zal leiden tot dat ‘gouden schouderklopje’.

Gelukkig leeft mijn ziel zonder schaamte door louter persoonlijk te schrijven en een soort van bevrediging te ervaren dat neigt naar vermaak.

DELEN MAG:

Wat je niet wil missen:

Stoeien met papillotten ~ @iPIXtitude.nl

Stoeien met papillotten

Letterlijk mijn hele godganse leven stoei ik al met de lengte van mijn haar, al zit het dan meestal heel goed volgens de rest van...

Lees meer
Even Downton Abbey ~ @iPIXtitude.nl

Even Downton Abbey

Joh, ben eigenlijk nooit zo voor de kostuumdrama’s. Te stijf. Te statig. Maar Downton Abbey heeft uiteindelijk wel mijn hart gestolen omdat het zo piekfijn...

Lees meer

Reacties

  1. Bericht
    Auteur

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: