Even over mijn muzikaliteit

Even over mijn muzikaliteit ~ @iPIXtitude.nl
Photo by Tomas Tuma on Unsplash

Mijnheer Smit kwam vroeger bij ons over de vloer om ons te onderrichten in muziek. Mijnheer Smit was een wat oudere man reeds, en het chagrijn droop van hem af. Geen wonder ook, want het leek mij, jong als ik was, beslist geen pretje om al die ongemotiveerde kids iets te leren over muziek. Volgens mij werd hij van mijn (twee jaar oudere) broer nog wel vrolijk, want die was zeer muzikaal. Al wilde mijn broer hem ook liefst zo snel mogelijk ontvluchten. Maar mijn muzikale genen ontbreken totaal. En ik baalde zodra ik de heer Smit’s armzalige en chagrijnige hoofd weer gewaar werd.

Want hee, elke dag oefenen deed ik ook al niet. Mijn vroegste herinneringen aan mijn muzikaliteit was de accordeon. En wat werd ik miserabel van dat ongelooflijk melancholische geluid van dat ding. Ik geloof dat hij dat wel doorhad, maar niet goed wist dit aan te pakken, hoewel ik binnen no time mocht afstuderen op ons orgel. Wat overigens ook maar een jaartje of wat geduurd heeft. Zonder veel of met zelfs zeer weinig resultaat. Ja, ik kan dus wel noten lezen. Eenvoudige noten. En sommige liedjes kan ik nu nog steeds spelen op dat orgel. Wat dat betreft is deze studie destijds wel een klein beetje vruchtbaar geweest, mag ik hopen.

Later, veel later, bleek dat ik reeds mijn hele leven slechthorend moet zijn geweest. Gedurende haar zwangerschap werd mijn moeder geadviseerd om bepaalde medicijnen waarin jodium zat door te slikken, en groeiden mijn schildklieren daardoor buitenproportioneel. Ik werd dus geboren met een hele dikke keel, wat heet: mijn keel was niet te onderscheiden van mijn romp. Naar alle waarschijnlijkheid hebben die schildklieren dus mijn hoorgangen zo goed als vernauwd, waardoor geluid niet goed doorkomt. Foutje, bedankt. Al ben ik dan wel een uitstekende danseres. Maf genoeg. Echt, ik swing de pan uit als het moet. En ik houd absoluut van muziek. Het is zelfs van wezenlijk belang voor mijn stemmingen.

Mijn grote broer is dus altijd mijn leidraad geweest in mijn muzikale voorkeuren gedurende mijn tienerjaren. Op mijn achtste zag ik volgens mij voor het eerst de film “Help!” van The Beatles. Aangestoken door hun enorme humor en geweldige muziek werd ik als vanzelfsprekend fan. Ik heb alle platen, en later zelfs CD’s aangeschaft. Dat alleen al is een klein kapitaal waard.
Als ik maar even down ben, kijk ik een van hun films. Of lees ik een van de vele ongeautoriseerde biografieën die over hun geschreven zijn. Om me weer op te monteren en op mijn pad verder te gaan.

Eigenlijk ben ik daar qua muzikale voorkeur wel blijven hangen. Al ben ik ook steeds kort into achtereenvolgens The BeeGees, The Police en dan met name Sting, en U2 en als laatste Robbie Williams geweest. Van de week was ik mijn CD’s aan het afstoffen en het viel me op dat mijn aandachtsspanne voor andere muziek vrijwel stil is komen te staan. Al hoor ik dan wel eens een deuntje van andere musici die dan kort blijft hangen. Echt fan, zoals destijds van The Beatles ben ik nooit meer geweest. Misschien heet dat volwassen worden?

Vanmiddag tijdens het onweer verveelde ik me kort en knalde aldus maar weer een CD van The Beatles aan en werd er weer zo fris, fruitig en vrolijk van, dat ik me afvraag waarom er tegenwoordig zoveel tijd tussenkomt dat ik weer oprecht kan genieten van het luisteren en swingen op muziek. En dat, beste mensen, mag ik nooit meer vergeten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.