Pix goes Fiction

#Fail

#Fail ~ @iPIXtitude.nl
Image by Pawel Kozera from Pixabay

Soms wilde ze het wel uitschreeuwen, zo’n vijf keer per dag. Ze kon toch immers veel beter? De banen lagen immers voor het oprapen. Overal was er een nijpend personeelstekort. Vaker wel dan niet dacht ze: Neem mij! Kies dan toch voor de juiste! Best man on the job. Als ze weer eens een afwijzing voor haar kiezen kreeg na de triljoenste sollicitatiebrief. Soms zelfs kreeg ze helemaal niet eens een reactie op haar motivatiebrief en curriculum vitae, wat haar …

Verkocht

We waren nog maar nauwelijks thuis gearriveerd van vakantie, of mijn moeder klaagde over helse buikpijn. Aldus volgde een bezoek aan een arts, die haar gelijk doorverwees naar een ziekenhuis, want het bleek een acute blindedarmontsteking.

De daarop volgende uren voltrokken zich als in een waas voorbij. Enerzijds nerveus was ik net 14 jaar oud, want een moeder in het ziekenhuis voor deze ingreep die eigenlijk routinematig wordt gedaan, vond ik nogal zorgwekkend. Ik was als de dood dat zij …

Sneuneus

‘Het’ kwam binnen, en tegelijkertijd overviel me een gigantisch gevoel van medelijden of medeleven, dat laatste kan ook. ‘Dat’ gezicht wat moest behoren tot een vrouw, had ietwat te veel mannelijke genen opgenomen. ‘Haar’ gezicht had wellicht per abuis daardoor een lelijkheidsclausule meegekregen. Wellicht onbetekenend en een klein foutje van de natuur? Je weet het niet. Ik kan úren daarna er nog bezig mee zijn. Het waarom van zo’n foutje der natuur.

Het komische van het geheel, dat het verhaal …

Het mislukte afgedwongen geluk (deel 2)

Je zal hem maar zijn. En weten dat hij dat besluit genomen had om zijn familie achter te laten. Om in een ander werelddeel een beter bestaan op te bouwen.

In de hoop, nee dat is nog veel te mild gesteld, omdat hij toch ergens weet dat hij het geluk voor zichzelf moet afdwingen. Omdat hij weet dat hij beter kan en wíl. En dat hij dan een paar louche types tegenkomt, die bereid zijn hem voor een hele …

De beste beslissing ooit

Ik kon het niet laten, ik moest die vraag wel stellen. Ooit. Dus trok ik die dag de stoutste schoenen aan die ik had. En ging onderweg. Bij dat statige grachtenpand, waarvan ik zelf ook droomde ooit de rest van mijn leven te kunnen staren naar zo’n hoge witte muzen-plafond, in de hoofdstad ging ik naar binnen. Ik wachtte netjes mijn afspraak af, hoewel ongeduldig.

Eindelijk was het zover. Hij kwam me afhalen, en het lukte me wonderwel nog steeds …