#Fail

#Fail ~ @iPIXtitude.nl
Image by Pawel Kozera from Pixabay

Soms wilde ze het wel uitschreeuwen, zo’n vijf keer per dag. Ze kon toch immers veel beter? De banen lagen immers voor het oprapen. Overal was er een nijpend personeelstekort. Vaker wel dan niet dacht ze: Neem mij! Kies dan toch voor de juiste! Best man on the job. Als ze weer eens een afwijzing voor haar kiezen kreeg na de triljoenste sollicitatiebrief. Soms zelfs kreeg ze helemaal niet eens een reactie op haar motivatiebrief en curriculum vitae, wat haar dan vaak noopte eens te bellen en van repliek te dienen op een keurig nette manier, die men nog lang zou heugen.

En ondertussen deed zij thuis waar ze naar haar mening wel goed in was. Dat hield in dat ze mantelzorgde omdat zij vond dat de overheid dat terecht stimuleerde. Dat hield in dat ze zichzelf ook daarnaast bezighield met hobby’s en klussen waarvoor ze zich eigenlijk te goed voelde.

Maar inwendig was ze hevig jaloers op iedereen die riep dat ze het zo druk, druk, druk hadden met hun baan, op iedereen waarvan ze vond dat hun potentie werd aangemoedigd, op iedereen die ten behoeve van de voortgang van hun functioneren een opleiding kreeg opgezadeld.

Zij wilde dat, maar kreeg het niet. En ondertussen dacht ze, er zit hier een grote les in verborgen.

Want had ze het niet al die lange jaren geleden geheel verspeeld? Had ze destijds maar geen psychische problemen gehad. Al waren die psychische toestanden dan wel herleidbaar doordat ze al die jaren afhankelijk was geweest van tijdelijke jobs zonder zicht op ook maar een vaste aanstelling. Daardoor was met recht een hartgrondige streep gezet onder haar eigen toekomstwensen en -keuzen. En ging ze steeds meer twijfelen aan haar eigen potentie. Ze had zich al die jaren nog gelukkig geprezen dat er instituten waren als uitzend- en detacheringsbureau’s. Al betekende dat wel dat ze never nooit niet een pensioen voor zichzelf zou opbouwen. Al betekende dat allemaal juist daar die beruchte valkuil.

Op een gegeven moment had ze te veel gegeven, belande in een burn-out waardoor ze terecht kon bij een arts van die overheidsinstelling die genoeg mankementen kon bedenken waarom ze niet langer geschikt was voor het gehele arbeidsproces. Ze had toen moeten protesteren. Ze had neen moeten schreeuwen. Ze had zichzelf moeten verweren, maar was inwendig te lamgeslagen door al die sollicitatieprocedures, -gesprekken en afwijzingen, want hee die vaste aanstelling daar kon ze naar fluiten.

Ach ja, het is maar werk, zeiden de meeste mensen als ze haar verhaal al eens kwijt wilde. En als men niet met je wil samenwerken, wil jij daar toch ook niet werken? Als reactie op zulke opmerkingen kon ze niet eens normaal ademhalen, laat staan ventileren.

Dus vroeg ze elke maandagochtend dan maar aan haar koffieapparaat hoe het weekend was geweest.

Reacties

  1. Anne

    Geloof me als ik zeg dat ik precies weet hoe het is. Heel de dag jezelf blijven toespreken om toch vooral niet bij de pakken neer te gaan zitten, om toch wat nuttigs te doen, om positief te blijven, om de dag/t leven toch nog een ‘zin’ te geven.. En dat terwijl er een deel van jezelf ontbreekt; de mooie toekomst die jij (en anderen) voor je in zagen is er niet meer, je eigenwaarde tot onder t nulpunt, geen antwoord hebben op ‘wat je doet’ en dan nog het schuldgevoel / de schaamte tegenover degenen die wel wat ‘doen’ voor hun brood.. Alsof je de hoofdrol in je eigen leven bent kwijtgeraakt , alsof je vanaf de kant mee kijkt. In ruil voor je identiteit een lullige verzameling labels, in ruil voor je hoop alleen nog maar een oneindige oceaan aan tijd en stilte.. Ik trek het soms ook niet meer. Maar in mijn hoofd is een baan scoren iets dat ver buiten mijn bereik ligt, ondanks hoge punten, een dik IQ, goed kunnen leren en de motivatie om ‘er nog wat van te maken’. Of die overtuiging vanuit mezelf komt of vanuit de dokteren weet ik niet eens meer – maar wat ik wél weet; ik zal nooit meer zo diep dalen als voorheen, de hel heb ik al overleefd, veel levenslessen hen ik al láng opgedaan – nu is het tijd om mijn potentie af te stoffen en in te zetten in de gebieden die wél onder mijn controle vallen. Én het is tijd het beeld van ‘hoe het zou kunnen zijn’ los te laten, om ‘wat normaal is en zo hoort’ de dikke vinger te geven. De normale regels gaan niet voor mij op, al sinds ik als ‘abnormaal’ bestempeld werd. De tijd van rouw om mijn verwachtingen is over – het is tijd om dankbaar te zijn voor wat ik wél heb en ben. Lieve Ireen, het is maar een idee; maar wellicht vind je jezelf door naar binnen te kijken – ipv naar uiterlijke zaken en vertoon.. Die zeggen namelijk helemaal niets over jou – uiteindelijk heb je zelf het laatste woord over jouw waarde. En mocht je stoom willen afblazen, zeuren of gewoon iemand hebben om mee te babbelen.. dan weet je me te vinden!

    1. Bericht
      Auteur
  2. Mies Huibers

    Ik werk al meer dan veertig jaar. Je – ik dus – sta er niet bij stil hoe moeilijk het kan zijn als je niet de kans krijgt om te doen wat je zo graag zou willen.

    Nu begrijp ik een beetje hoe dat moet voelen. Heel sterk en mooi verwoord door je.

    1. Bericht
      Auteur
  3. Koffie Digitalix

    En dan geeft het koffiezetapparaat ook nog eens geen antwoord want natuurlijk treft zij ook nog een exemplaar ‘stoer maar zwijgzaam typen’.
    Tijdens mijn sabbatical kwam ik er achter hoezeer mensen je identificeren op basis van je werk. Liefst iets met een ‘herkenbare’ titel. Terwijl de mens zoveel meer is als zijn/haar werk. Hoop ik dan toch voor die mens.

    1. Bericht
      Auteur
  4. djaktief

    Veel herkenning ook al zijn er wat andere omstandigheden en zaken. Het komt erop neer dat je in de mal moet passen en dan mag je mee doen anders kom je op de niet bruikbare stapel. Het went nooit ook al vrijwaart vaste baan evenmin je van andere problemen.

    1. Bericht
      Auteur
      Pix

      @DJAktief: En je mag er ook op rekenen dat werkgevers voor je denken, wat inhoudt dat zij menen te weten dat je te hoog geschoold bent, en het dus wel niet lang zal uithouden op de functie waarop jij solliciteert. Ook dat laatste is helaas waar.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.