Mantelzorgen en leven in het nú

Uit eigen collectie

De laatste weken, nee maanden, sta ik niet echt in mijn kracht. Na een half jaar zeer intensief mantelzorg, lees elke dag, te hebben verricht, krijg ik nu pas door welk een ongelooflijk effect dat had en heeft op mijn eigen gezondheid. Dágen dat ik mezelf zo beroerd voelde, en maar door blééf hobbelen. Want ja, de zorg voor di Mamma heeft – voor mij absoluut – de eerste prioriteit. Terwijl ik mezelf dan altijd wijs maakte dat mijn eigen gezondheidsperikelen wel eens menopauzeklachten zouden kunnen zijn. En voor een groot deel denk ik dat nog steeds.

Het is niet alleen mijn gezondheid dat me parten speelt, ergens voel ik dat de/mijn vooruitzichten niet bijster positief zijn. Al zie ik normaal dan wel altijd dat lichtje aan het eind van die donkere tunnel waar ik dan blijkbaar momenteel even doorheen moet. Ik huiver voor de dag dat mijn moeder het leven laat. En ik hier alleen in Haarlem, want di broer is immers met zijn ganse familie verhuisd naar Tiel en omgeving, achterblijf. Ik vrees de eenzaamheid die op de loer zal komen te liggen. Terwijl ik altijd goed in staat ben relaties te starten én onderhouden.

En hoe moet dat dan met mijn psychische gesteldheid? Mijn verleden als psychiatrisch patiënt bezorgt me nu niet alleen het schaamrood op de kaken, maar ik vrees ook met Grote Vreze, dat de toekomst niet lichter zal worden, louter zwaarder. Waarom, dat kan ik dan weer niet benoemen. Een mens lijdt vaak wel het meest, door het lijden dat men vreest. Immers.

Voor hetzelfde geld wordt het er in de toekomst wel veel beter op. Al kan ik me een leven zonder moederlief niet zo goed voorstellen. Soms denk ik, dat ik immers niet zonder die schop onder mijn ietwat luie donder kan. Soms denk ik, dat ik in mijn eentje niet tot weinig in staat ben of zal zijn het te redden. Maar aan de andere kant vermoed ik ook zomaar, dat me een boel vrijheid wacht. Savoir vivre. Uiteindelijk.

Voor alles geldt immers, dat ik altijd ietwat te zwaarmoedig in het leven sta. Het wil wat zeggen dat je tijdens een fotoshoot kramp in je kaken krijgt van het vele verplichte lachen. Dan klopt er iets niet. Dan wil dat zeggen dat je je stemming zult moeten aanpassen aan het moment suprême, en dat is nú. Mens, durf te leven. Dat soort dingen. Waar een fotoshoot dan weer niet goed voor is!

Nú dus.

Niet later, maar nú!

1
0

DELEN MAG:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

WAT JE NIET WIL MISSEN:

REACTIES:

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: