Vaccinatiefascinatie

V

Vandaag is de dag. Ik krijg die beruchte coronavaccinatie. En het is alsof de duvel ermee speelt want ik heb maar bitter weinig geslapen vannacht. Al hoef ik er dan maar één aangezien het de Janssen variant is. En ik heb niet noodzakelijkerwijs een angst voor naalden. Nee, dit hele proces en de organisatie erachter fascineert me.

Vroeger kreeg ik na een vaccinatie altijd als troost een zakje patat (ja, geen frietjes) of een ijsje. Nu, zo’n 40 jaar later, loopt het water me reeds in de mond bij het idee. Elke andere ouder zou zweren, these days, dat troostvoer vooral ‘not done’ is. Maar ik vind het eigenlijk wel iets hebben. En daarom heb ik mezelf beloofd op een traktatie vanavond. Steekt tong even uit naar de innerlijke protesterenden.

Ik kijk er nu al naar uit, om die druk bezochte locatie te bezoeken. In de rij te moeten staan. Je identificatie en uitnodiging te laten zien. Opnieuw gevolgd door een plekje in de rij. En dan uiteindelijk het prikje. Waarbij ik wel even moet melden dat ik altijd fier de andere kant uitkijk, hoewel ik niet bang ben voor pijn of bloed, wegens het zoeken naar elke mogelijke afleiding. Want je zou maar eens krampachtig kunnen gaan doen, waar relaxt natuurlijk heel gewenst is.

Nee, ik heb me mentaal nog niet voorbereid op eventuele bijwerkingen. Dat zal allemaal wel, waarschijnlijk reageer ik toch net even iets anders dan de rest. Of niet, maar dan toch.

Ondertussen kruipt de tijd voorbij. En houd ik me aangenaam bezig met innerlijke klussen, als ‘Wat als ik dit toch onverhoopt niet kom te overleven?’ of ‘Hou op met me, stel je niet zo aan!’ En vraag ik me manhaftig af, of iedereen deze makke ook zo wanstaltig aangaat?

Zal blij zijn als we twee weken verder zijn. Dan weet ik tenminste zeker of ik 5G aangestuurd ben. Of dat ik dan kan gaan beginnen aan een ware afsluiting van deze nare coronaperiode. Wat ik natuurlijk ga vieren met uitbundige terrasbezoeken en liters bubbelwijn. De zon doet vandaag dan uiteindelijk ook weer eens mee. Alsof het nooit iets anders dan goeds heeft betekend.

0
0

About the author

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

2 comments

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Ik was vergeten om naar het wachtwoord van mijn nieuwe 5G aansluiting te vragen.

    Ik herken het troostvoer. Hier was het een reep chocolade. Over anderhalve week mag ik weer. Ik ga eens rustig bedenken waar ik mij dan op trakteer.

    Troostvoer: wie is er niet groot mee geworden?

    • @Rianne: En ik maar kijken op mijn vaccinatiebewijs of het wachtwoord erbij stond! NOT.
      Ja, zie je, zo slecht was dat troostvoer nog niet. 😉

By Pix

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.

%d bloggers liken dit: