Treinen

Onderweg – in de trein – naar huis viel het me op dat er van die mooie digitale infoborden hangen. Wat meteen een indicatie is, hoe vaak ik per trein reis.

Altijd genoeg te zien

Ik kick daar wel op, want altijd handig dat je weet hoe laat je aankomt op de gewenste locatie. Kun je jezelf in de tussentijd vergapen aan het publiek dat meereist, maar dat terzijde. Vaak ook zit ik een beetje in te sukkelen door het deinen van de wagons. Ik neem niet eens de tijd om – zoals de meeste anderen – me te verdiepen in mijn smartphone.

En over te verwonderen

Op een gegeven moment was daar de melding – of liever: suggestie – of men zijn stoel wil aanbieden als iemand daarom vraagt. Een handicap is niet altijd zichtbaar, immers.

En dan ga ik nadenken, zeg. De NS doet melding – blijkbaar – van zoiets, maar in wezen is het een beetje opvoeden van de medemens. Ik dacht nog: dat heb ik vroeger geleerd van mijn ouders. Als er oudere mensen instappen of mensen die slecht ter been zijn, dan is het wel zo beleefd om je zitplaats even op te offeren aan die ander en zelf te gaan staan.

Zo’n suggestie is blijkbaar heel noodzakelijk.

Slotmijmering

En daar wind ik me dan heel even – al is het maar kort – over op. Goed dat de NS hier aandacht aan besteedt. En jammer dat het zo moet gaan…

0
0

Share Post

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

Wat je niet wil missen:

3 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: