Meet Coco!

Meet Coco! ~ @iPIXtitude.nl
Uit eigen collectie

Goh wat voelde ik me nerveus en afschuwelijk, sinds ik dat verlegen poesje die ik tot Coco omgedoopt heb, in huis nam. Op het moment dat ik haar losliet uit de reismand, helemaal na de reis vanuit Nijkerk, heeft ze zich uren verscholen. Iedere keer als ik ging kijken of er al een beetje beweging in zat, en of ze wellicht al de moed had opgevat, om de boel hier eens te verkennen, keek ze me wel heel lieflijk aan. Knipperde eens met haar ogen. Alsof ze wilde zeggen, ‘Joh, het komt wel goed, maar geef me wat tijd.’

Ze houdt van aanhalen en knuffelen

En tijd is iets waar ik maar zo weinig van heb, of beter, ik maak me zorgen. Verplaats me in het kleine kattenkopje met de vraag of ik hier nu wel goed aan gedaan heb. Ze wordt immers uit haar vertrouwde omgeving losgerukt, ineens, en krijgt daar mij en mijn wat chaotische huishouden voor terug. En of ze daar nu zo blij mee moet zijn?

Kiekeboe!

In ieder geval was ik wat moe van de lange autoreis, en warm van de hitte buiten, dat ik in slaap was gekukeld in bed. Uren later, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet beknotten en ging eruit om te kijken of ze nu nog steeds diep verscholen achter de krabpaal in mijn logeerkamer lag. Maar nee, nergens te bekennen.

Even de buurt bekijken

Tot ik besloot haar water- en etensbakjes die ik voor haar neus had gepositioneerd, weer terug te plaatsen op hun vaste plek in de keuken. Ze lag plotseling, zo zag ik ineens haar witte staart, in de woonkamer achter de grote bank. Hoera! Zei mijn hart. Als het donker is, en de nacht van haar, gaat ze wel op onderzoek uit.

Anderhalve dag later

Komt ze ’s avonds zo tegen de donkerte tevoorschijn. Ze at in de keuken op het geijkte plekje haar eten op en drinkt wat. Ze vindt het al bijzonder fijn om aangehaald te worden, ook tijdens het eten. Alleen is ze nog niet echt zindelijk, maar ik denk dat dat aan de kattenbakkap ligt? Die vindt ze wellicht nog een stap te ver.

Enniehoo, ze volgt me sindsdien op de voet. En blijkt erg nieuwsgierig, want ze is al tig keer komen kijken terwijl ik ’s nachts in bed lag. De volgende dag om 6 uur moet ik even toiletteren en zie haar rustig uit het raam in de logeerkamer kijken.

Aan het eten

Enniewee, ik vind haar prachtig. Zo’n mooie witte poes had ik nog niet eerder gezien. En hoewel ze zeggen dat witte katten van nature wat dovig zijn, reageert en komt ze nieuwsgierig als ik rammel met haar snoepjes. Ik hoop dat ze nog lang bij me kan blijven, want tjonge, ze is een geweldige aanwinst.

0
0

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.